σαν περγαμοντο

Χτες!

2012-02-27T21:36:00.002+02:00

Χτες απόγευμα, δηλαδή τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, πήγα στο κέντρο της Αθήνας. Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Ο κόσμος φανταζόμουν θα έβαζε τα δυνατά του να γλεντήσει λίγο τον πόνο του, κυρίως νέα παιδιά, φανταζόμουν λίγο από χρώμα, λίγο από σερπαντίνα και κομφετί, τουλάχιστον στις πλατείες -εντάξει δεν περίμενα περασμένα μεγαλεία- αλλά η μουντάδα, το γκρι και η ψυχρότητα που συνάντησα ήταν άνευ προηγουμένου.
Πολλοί μεγάλοι (σε ηλικία) κατέβαιναν την Ερμού, σα να ήταν ο απλός καθημερινός απογευματινός περίπατος, και στο Μοναστηράκι, στην Πλάκα και στο Θησείο έβλεπες που και που μικρά παιδάκια με στολές και τις μαμάδες τους να προσπαθούν να τα στήσουν για μια αναμνηστική φωτογραφία. Παντού κόσμος περπατούσε, κόσμος διαφορετικός, ένα τσιγγανάκι σε ένα σημείο έπαιζε με το ακορντεόν του και τραγουδούσε με μια μακρόσυρτη φωνή που έσπαγε κάτι σαν αμανέ. Πιο πάνω ένας βορείων προαστίων style ρόκερ έδινε το δικό του ρεσιτάλ με τα επιμελώς ατημέλητα ρούχα του, την ωραία φωνή του, τραγουδώντας Bon jovi, rem, και δεν ξέρω τι άλλο, αυτά τα δυο άκουσα μια που κατέβηκα και μια που ανέβηκα και πέρασα δυο φορές από μπροστά του. Καλό καλλιτεχνάκι που δοκίμαζε την εμπειρία του κοινού, μάζευε αυτοπεποίθηση και ίσως φανταζόταν μελλοντικές συναυλίες.
Δεν είδα μπαλόνια, δεν είδα κλόουν, δεν είδα ενήλικους μασκαράδες να φοβηθώ μήπως με βαρέσουν με τα πλαστικά τους ρόπαλα, δεν άκουσα μουσικές. Μόνο καραόκε σε ένα οινομαγειρείο που σέρβιρε φακές, ρεβύθια κι άλλα παραδοσιακά μαζί με τσίπουρα και άλλους μεζέδες κάπου κοντά στα παλαιοπωλεία. Ανοιχτά τα παλαιοπωλεία με πράγματα που δεν φαντάζεσαι πως έχουν ζήτηση, ανοιχτό κι ένα μαγαζί με δημοπρασίες, ανοιχτά και τα μαγαζιά με τα ζαχαρωτά και τα σοκολατάκια! Σαλέπι, ζεστό σαλέπι φώναζε ένας κύριος με το παραδοσιακό καροτσάκι, χρόνια είχα να το δω, από τότε που ήμουν πιτσιρικάκι τόσο δα. Και ξανάγιναν όλα όπως τότε, σαν να ήταν μια ψευδαίσθηση, μια πλάνη η ενδιάμεση περίοδος που έζησα και που έδειχναν πως όλα είχαν πάει ένα βήμα παραπέρα. Και τρόμαξα γιατί όλα αλλάζουν και όλα ίδια μένουν από τα χαλάσματα μέχρι τη νοοτροπία μας, τη μικροαστική και μη ξεπερασμένη. Γύρισα κουρασμένη να ψήσω ψωμί, να φτιάξω χαλβά σιμιγδαλένιο και να κάνω ετοιμασίες -όχι για την Καθαρή Δευτέρα- αλλά για την επόμενη ακριβώς μέρα, δηλαδή αύριο...

κύριε Γούντροφ!

2012-02-05T20:54:00.003+02:00

-κ. Γούντροφ: Γιατί δε θέλεις να είμαι πια ο δάσκαλός σου?

-Τζάκ: Γιατί να μαθαίνω πράγματα που δε θα χρησιμοποιήσω ποτέ?

-κ. Γούντροφ: Δε σε διδάσκω γι αυτό. Σε διδάσκω για να μάθεις κάτι ενδιαφέρον.

-Τζάκ: Δε με νοιάζει πια.

-κ. Γούντροφ: Πάω σπίτι μου. (Δίνοντάς του το βιβλίο). Αυτό είναι δικό σου.

-Τζάκ: Δεν μπορείτε να παραιτηθείτε.

-κ. Γούντροφ: Δεν παραιτούμαι, απλά έχασα έναν μαθητή. Ξέρεις γιατί μ' αρέσει να διδάσκω στα παιδιά? Για να μη με απορροφά εντελώς η ζωή του ενηλίκου. Για να θυμάμαι ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα που είναι σημαντικά στη ζωή. Όπως να κάνεις ποδήλατο, να παίζεις σε δεντρόσπιτο, να τσαλαβουτάς στις λάσπες φορώντας τα καλά σου τα παπούτσια. Κι εσύ φίλε μου ήσουν ο πιο ξεχωριστός μου μαθητής. Μέχρι πρόσφατα ήσουν ότι ήθελα σε μαθητή. Ήσουν ένας διάττοντας ανάμεσα στα κοινά αστέρια. Έχεις δει διάττοντα? Είναι υπέροχος! περνάει γρήγορα. Αλλά όσο είναι εδώ φωτίζει όλο τον ουρανό. Είναι το ομορφότερο θέαμα. Τόσο που τα άλλα αστέρια σταματούν και τον κοιτούν. Δεν τους βλέπεις σχεδόν ποτέ, είναι πολύ σπάνιοι. Αλλά εγώ είδα έναν....

-Τζάκ: Θέλω να είμαι ένα συνηθισμένο αστέρι.

-κ. Γούντροφ: Τζάκ ποτέ δε θα είσαι ένα συνηθισμένο αστέρι....είσαι θεαματικός!

Ο λόγος του jack

2012-02-05T01:27:00.003+02:00

Σάββατο απόγευμα, πριν λίγες ώρες δηλαδή κι ενώ ετοίμαζα το γεύμα μας, βλέπω να αρχίζει στην τηλεόραση η ταινία jack με τον λατρεμένο μου Robin Williams. Η ίδια συγκίνηση, η ίδια χαλάρωση στον καναπέ, το ίδιο ταξίδι όπως κάθε φορά που βλέπω αυτή την ταινία ή και άλλες του ίδιου αγαπημένου μου ηθοποιού! Αυτή τη φορά δε θα κλάψω στο φινάλε μονολόγησα, δε θα συγκινηθώ...
Αλλά, πάλι λάθος έκανα, πάλι δεν τα κατάφερα. Και συγκινήθηκα μέχρι δακρύων. Ένιωσα την ανάγκη αμέσως μετά να ξαναδώ τον επίλογο, να γράψω τον λόγο του jack στην αποφοίτηση, αλλά ούτε που ξέρω σε ποια κούτα πια υπάρχει αυτό το dvd, ούτε είχα δύναμη να ψάξω. Έτσι βρήκα τους διαλόγους στο ίντερνετ για να περάσω εδώ αυτό το σημείο που τόσο μ' αρέσει. Κάτι που έχω ξανακάνει. Έχω γράψει το απόσπασμα από την ταινία του Μπενίνι 'Τίγρης και το χιόνι' που ο Ατίλιο περιγράφει στον Ιρανό γιατρό πόσο ανούσια θα είναι η ζωή του χωρίς εκείνη...

Μέρα αποφοίτησης λοιπόν και ο Τζάκ νεαρός σε ηλικία αλλά γέρος από το σύνδρομο που πάσχει λέει:

Δεν έχω πολύ χρόνο γι αυτό θα είμαι σύντομος, όπως και η ζωή μου. Φτάνοντας στο τέλος αυτής της φάσης της ζωής μας, προσπαθούμε να θυμόμαστε τις καλές στιγμές και να ξεχνάμε τις κακές. Και σκεφτόμαστε το μέλλον. Αρχίζουμε να ανησυχούμε. Λέμε 'τι θα κάνω?, που θα είμαι σε 10χρόνια?' Αλλά εγώ σας λέω, κοιτάξτε εμένα, μην ανησυχείτε τόσο πολύ. Τελικά κανείς μας δεν έχει τόσο πολύ χρόνο πάνω στη γη. Η ζωή είναι φευγαλέα. Κι αν νιώσετε ποτέ κατάθλιψη, σηκώστε τα μάτια σας στον καλοκαιρινό ουρανό, όταν τ' αστέρια φωτίζουν τη βελούδινη νύχτα. Κι όταν ένας διάττοντας, σχίζει το σκοτάδι, κάνοντας τη νύχτα μέρα, κάντε μια ευχή...και σκεφτείτε εμένα. Κάντε τη ζωή σας θεαματική. Ξέρω ότι εγώ το έκανα. Τα κατάφερα μαμά!!! είμαι μεγάλος!!! Σας ευχαριστώ!!!

scrabble

2012-02-04T03:24:00.003+02:00

Και ξαφνικά μια μέρα ή μάλλον νύχτα η Γκέλυ μου έδειξε το dod, που της το είχε δείξει κάποιος συμφοιτητής της για να παίξουν παιχνίδι μέσω ίντερνετ. Εκεί βρήκα το scrabble και πραγματικά ενθουσιάστηκα γιατί είναι τόσο βολικά σχεδιασμένο, τόσο ανταγωνιστικό με την πίεση του χρόνου και την πληθώρα των καλών παικτών που κόλλησα. Στην αρχή δεν καταλάβαινα γιατί εγώ μαζεύω τόσους λίγους πόντους μέχρι που η τεντωμένη προσοχή μου με έκανε να υπολογίζω κάθε τετράγωνο διπλής ή τριπλής αξίας, ιδιαίτερα αν έπεφτε πάνω σε σειρά διπλής ή διπλά διπλής λέξης! Πωωωω φίλε!!!! βροχή οι πόντοι μετά! μέχρι που συνειδητοποίησα πως το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν δίνει στην τύχη γράμματα όπως εμείς διαλέγουμε από το σακουλάκι όταν παίζουμε με το επιτραπέζιο, αλλά επιβραβεύει τις σωστές κινήσεις ή τα σωστά μπλοκαρίσματα κλπ κλπ. Τι καλά!!!! κι εκεί που έπαιζα κι ανέβαινα επίπεδα του χαμού και είχα βρει επιτέλους κάτι να με συναρπάζει, νά 'σου στο chat από κάτω να πετάγονται οι συνομοιλίες με τους συμπαίκτες. Εγώ γουστάρω παιχνίδι, όχι κουβέντα αλλά σα χαζή, λόγω ευγένειας απαντούσα! γεια-γεια, τικάνεις-καλά....και προχώραγε το παιχνίδι και μερικοί το είχαν σύστημα καθώς έγραφαν γρήγορα και ήξεραν και το παιχνίδι καλύτερα, να σε αποσπάσουν για να κερδίσουν. Και άντε και το κατάφερναν. Μπράβο τους!!! αν δεν το κατάγερναν? άλλοι έφευγαν χωρίς ούτε γεια στην καλύτερη, άλλοι άρχιζαν την έμμεση ή άμεση προσβολή μέχρι και χυδαία επίθεση λίγο πριν τη λήξη, μπας και σε κάνουν να παραιτηθείς και συνεπώς να χάσεις, ή μπας και απ' τα νεύρα σου μπερδέψεις τα μπούτια σου και δεν καταφέρεις να σχηματίσεις ούτε συλλαβή. Κάποια παίκτρια (μάλλον γυναίκα ήταν) με ένα ουδέτερο ψευδώνυμο δεν είχε αφήσει κανέναν μα κανέναν που να μην βρίσει χυδαία, αλλά πολύ χυδαία μιλάμε. Από τότε έκλεισα τη συνομοιλία. Εγώ δηλαδή δεν είμαι σε θέση να δω οτιδήποτε μπορεί να μου γράψει οποιοσδήποτε την ώρα που παίζουμε...καλό ή κακό. Μπλόκαρα ακόμη και τη δίοδο του pm. Παίζω σαν ρομπότ, ψυχρά, ήρεμα και συγκεντρωμένα. Σίγουρα πολλοί θα έχουν βρίσει, μα θα εισέπραξαν σιωπή και κυρίως θα είδαν να συνεχίζω ψύχραιμα ακόμη πολλές φορές να πατάω το κουμπί και για επόμενο γύρο. Πολλοί θα έχουν πει ένα 'γεια' σίγουρα και λυπάμαι που εισέπραξαν την απέραντη σιωπή μου, αλλά τι να κάνουμε? Thats the game!

Τα κουβαδάκια μου και σε μια καυτή παραλία

2012-01-31T12:14:00.003+02:00

Κρύο, τόσο κρύο, ένας χιονιάς περίεργος με αέρα που σακατεύει, κι ένα 'ψιλοκομμένο' χιόνι που ποτέ δεν στρώνει. Πάνω από τον πλανήτη μας λογικά κάποιος γιγάντιος τιτάνας εξασκείται με το σπαθί του και η λάμα κόβει το χιόνι σε ψιλά κομματάκια. Α ρε ψαλιδοχέρης που έχει ριζώσει στο μυαλό και πάει σύννεφο! The ψαλιδοχέρης goes cloud...

Έχω βγάλει το άχτι μου αυτές τις μέρες να επιτίθομαι στο σύζυγο και τα παιδιά με πρόφαση το κρύο. Τι σας αρέσει από τον χειμώνα πια? Που λυσσάτε όλοι το καλοκαίρι με τη ζέστη και λατρεύετε το χειμώνα? Σας αρέσει που πληρώνουμμε ένα κάρο χρήματα για να ζεσταθούμε και φοράμε πέντε στρώσεις ρούχα σε σημείο που πάμε μονοκόμματα σαν τα ρομπότ? Σας αρέσουν οι γλίστρες απ' τον παγετό που κάθεται και μετατρέπει τους δρόμους σε τσουλήθρες? Είμαι μια γκρινιάρα που το κρύο βγάζει τον πιο κακό μου εαυτό. Το είπα του Βασίλη, ζηλεύω τις αρκούδες που την 'πέφτουν' για ύπνο και λυπάμαι τον εαυτό μου που δεν αντέχει το κρύο και δεν ξέρω πώς θα επιβίωνα αν πχ ζούσα στη Φλώρινα που αυτή την περίοδο έχει -25, δεν συζητώ αν είχα γεννηθεί σε καμιά Φιλανδία. Τόσο ευάλλωτη λοιπόν? Το κρύο πρέπει να υπάρχει, το χιόνι, όλα σε μια ισορροπία, αλλά ας γινόμουν ξανά είκοσι, σίγουρα στις επιλογές μου θα έβαζα ένα μέρος με σταθερή θερμοκρασία 20 με 30 βαθμούς, άντε και να πιάνει καύσωνα...beach rules μου ταιριάζουν καλύτερα.

Θυμάμαι παλιότερα, με έπιανε μια μανία το καλοκαίρι και νοσταλγούσα το χειμώνα και τοπύμπαλιν. μετά αυτό πέρασε, τώρα δεν υπάρχει περίπτωση να νοσταλγήσω κανέναν χειμώνα μες το κατακαλόκαιρο αλλά τρελαίνομαι να σκέφτομαι το καλοκαίρι αυτές τις ψυχρές μέρες. Ό,τι πιο ακραίο μπορώ να φανταστώ, ζέστη, καυτή άμμο, ήλιο, ομπρέλες....ναι, μην συνεχίσω τη λίστα, είμαι παιδί του καλοκαιριού άλλωστε...

Είμαι στο μαγαζί κι όσο δεν στρώνει το χιόνι οι ρυθμοί της πόλης εξακολουθούν να είναι 'τρελοί', μάλιστα νιώθω τον κόσμο πιο τσιτωμένο, τα αυτοκίνητα πάνε σαν τρελά κι εγώ είμαι μουδιασμένη....Παγωμένες καλημερο-καλησπέρες!!!

Παραμονή και σκέψεις

2011-12-31T00:34:00.003+02:00

Είμαι τόσο χαρούμενη! καιρό είχα να αισθανθώ έτσι. Και η αλήθεια είναι πως δε με νοιάζει τίποτα απ' όσα απασχολούσαν το κεφάλι μου παλιά. Δεν θέλω να λέω μεγάλα λόγια αλλά κάθε βράδυ που γυρίζω σπίτι νιώθω πιο γεμάτη και καταλήγω κάθε μέρα όλο και περισσότερο στο συμπέρασμα πως ο άνθρωπος ή μάλλον εγώ, περισσότερο απ'όλα έχει ανάγκη την ελπίδα που υπάρχει μέσα του (αν υπάρχει κι όταν υπάρχει) και του δίνει δύναμη. Ελπίδα και προοπτική θα έλεγα, δηλαδή αν οι δρόμοι δεν φαίνονται αδιέξοδοι και βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου ολόκληρο οδικό δίκτυο, γέφυρες, λεωφόρους κλπ, μάλλον όλα πάνε καλά.

Αύριο παραμονή πρωτοχρονιάς! oh yes! κάπου εδώ μέσα, κάποια χρονιά, πέρυσι ή πρόπερσι έκανα έναν απολογισμό, απ' αυτούς που σπάνια έως ποτέ κάνω! φέτος ανάμεσα σε κάτι κενά από δουλειές και τρεχάματα αφήνω το μυαλό μου να τρέξει στη χρονιά που φεύγει οσονούπω και να κάνω τη σούμα! Την κάνω εννοείται, με την ταχύτητα των κλασμάτων του δευτερολέπτου που τρέχει ο νους σε χιλιάδες πράγματα και πάντα στο τέλος υπάρχει ένα χαμόγελο στα χείλη. Τελικά δεν έκανα λάθος μουρμουράω μέσα από τα δόντια και επανέρχομαι στα πρακτικά της δουλειάς ή του σπιτιού ανάλογα.

Αύριο έχω πολλά να κάνω κι ελπίζω να μην πελαγώσω, η αλήθεια είναι πως βαρέθηκα τον 'χαμό' των γιορτινών αυτών ημερών, τον έχω δει από την ανάποδη αλλά εντάξει να μην είμαι αχάριστη, τώρα τελευταία και λίγο από την καλή. Η μαγική στιγμή από το σούρουπο κι έπειτα βέβαια, η περίεργα μαγική αυτή στιγμή είναι κάτι που περιμένω όχι γιατί έχει σχέση με λούσα ή γλέντια αλλά με αυτό που ξέρω πως θα νιώσω μέσα μου! αυτό το συναίσθημα ποτέ δεν με έχει προδώσει, είναι πάντα εκεί κάθε φορά και μοιάζει με την ήσυχη συνείδηση της νύχτας, την έλλειψη έγνοιας, την κάθαρση, την ανακούφιση και ότι άλλο θετικό μπορεί να αισθανθεί ο άνθρωπος...μετά πάμε πάλι από την αρχή!!!

Με χαμόγελο μεγάλο ανοίγω τη πόρτα μου να φύγει το 2011 και με το καλό περιμένω να ορίσει το 2012, εύχομαι σε όλους υγεία, το ανώτερο αγαθό, όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική! όλα τα άλλα ο καθένας ας παλέψει να τα βρει και είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρει....εεεε, μην τα ζητάμε και όλααααα!!!!!! κλείσιμο ματιού και πολλά φιλιά!!!!

Όχι άλλο ξενύχτι...

2011-12-19T23:51:00.001+02:00

Ξενυχτάω!!! Πού είναι το νέο θα μου πεις! Έλα ντε, αυτό είναι πια παλιό, συνήθεια πολλών χρόνων ενός ανθρώπου που κάποτε έπεφτε για ύπνο με τις κότες και ξυπνούσε με τα κοκόρια, ενός παιδιού που αρχικά έπεφτε στις εννιά για ύπνο παρόλο το θόρυβο της τηλεόρασης στο διπλανό δωμάτιο, παρόλα τα δυνατά φώτα που διαχέονταν από τα τζάμια της διπλής πόρτας που χώριζε χώλ και υπνοδωμάτιο! Ναι λοιπόν, κάποτε κοιμόμουν μακάρια και σχετικά γρήγορα χωρίς να δίνω πολύ βάση στα δυο τρανζιστοράκια με τον οξύ, παραμορφωμένο ήχο, που έπαιζαν όλη τη νύχτα χάριν νανουρίσματος κάποιων μελών της οικογένειας. Και μετά ήρθε η ενηλικίωση, ο γάμος, η απόκτηση δυο παιδιών. Το έτερον ήμισυ κάλλιστα θα μπορούσε να ανήκει τότε σε κάποια συνομοταξία ζομποειδών καθότι μπορούσε να επιβιώνει με ελάχιστο ύπνο για πολλά χρόνια και μάλιστα αυτός ο ύπνος ήταν τόσο ελαφρύς που την παραμικρή κίνηση να έκανες δίπλα του, όπως πχ να αλλάξεις πλευρό, ξυπνούσε! Ήταν απίστευτα πολλές οι φορές που επέστρεφε χαράματα σπίτι μετά από πολύωρη εργασία (συμβαίνει στον τομέα των γραφικών τεχνών) και καθόταν κανα δυο ώρες στην τηλεόραση για να πλησιάσουν χαράματα και να πέσει για λίγες ώρες ύπνο, τέσσερις με πέντε το πρωί. Εγώ να ξυπνάω μες τη νύχτα, μες τα νεύρα που πάλι άργησε, που πάλι δεν μιλήσαμε, που πάλι θα περάσει ένα εικοσιτετράωρο χωρίς να έχουμε καμιά επαφή. Και τα παιδιά? Τα παιδιά του μοιάσανε σε αυτό και κοιμόντουσαν δύσκολα, ξύπναγαν εύκολα με τον παραμικρό θόρυβο, έτσι ώστε όταν μεγάλωσαν λίγο και κατάλαβαν τους ρυθμούς του, τον περίμεναν μέσα στη νύχτα και μόλις έμπαινε αυτός στο σπίτι, αυτά σηκώνονταν από τα κρεβάτια τους να τον χαιρετήσουν, να του μιλήσουν, γενικά να τον δουν! Άντε εγώ πάλι νεύρα που τα παιδιά δεν κοιμούνται, που σηκώθηκαν από το κρεβάτι τους χωρίς να υπολογίσουν πως τα έβαλα για ύπνο και το εννοούσα όταν τους έλεγα να κοιμηθούν κι αυτά χάζευαν μες στο σκοτάδι περιμένοντας τον πατέρα τους. Μετά ήρθαν κάποιες ισορροπίες στη ζωή μας. Ο Βασίλης δεν ξενύχταγε τόσο, δεν δούλευε με αυτούς τους ρυθμούς, ερχόταν από νωρίς σχετικά στο σπίτι, τα παιδιά όσο και δυσκολία να είχαν μπήκαν σε κάποιο πρόγραμμα γιατί εν τω μεταξύ ξεκίνησαν να πηγαίνουν σχολείο….όλα καλά!
Μέχρι που ήρθε το 2006 και μετακομίσαμε στο σπίτι που αγοράσαμε από το 2005. Τα παιδιά στην πιο δύσκολη ηλικία, στην εφηβεία, με πολλά θέματα και με ένα ίντερνετ που πια το είχαμε φθηνό και πολύ και έκαναν κατάχρηση! Και τις ώρες που έλειπα και τις ώρες που κοιμόμουν. Κι έτσι ο ύπνος μου απέκτησε ένα ανήσυχο υποσυνείδητο που με έκανε να ξυπνάω αμέτρητες φορές μέσα στη νύχτα και να τσεκάρω τι έκαναν τα παιδιά, με ποιον μιλάνε, τι λένε….δυο παιδιά που το καθένα για τους λόγους του έβρισκαν διέξοδο εκεί….μέχρι τις μία δύο μετά τα μεσάνυχτα, όμως για μένα τότε ήταν εξωφρενικά προχωρημένες ώρες…και ίσως είναι εξωφρενικά προχωρημένες.
Ο καιρός περνούσε, τα θέματα ένα ένα κοιτάγαμε να τα λύσουμε, άρχισα κι εγώ να ακολουθώ τα ίχνη τους σε σελίδες διάφορες με ψεύτικα και αληθινά προφιλ κλπ κλπ….

Ήταν τόσα τα θέματα και οι έγνοιες, τόσες οι κουβέντες μέσα στη νύχτα, τόση η προσπάθεια να τα πλησιάσω και να τα κάνω να μου ανοιχτούν, που η νύχτα ξαφνικά έγινε ο ασκός του Αιόλου για μένα, η δύσκολη στιγμή της μέρας, η στιγμή που το μυαλό κουράζεται από τη λούπα της έγνοιας, της φοβίας, της πίκρας, της θύμησης. Όλα σε ένα τσουβάλι υπέρβαρο σε κάποιο σημείο του μυαλού μου….
Από τότε είμαι αυτή που γυρίζω σαν το φάντασμα μες τη νύχτα, ενώ οι άλλοι κοιμούνται,πρώτος ο Βασίλης μετά μακάριου ροχαλητού που δεν με βοηθάει και κάποια στιγμή και τα παιδιά.
Εγώ έγινα το στοιχειό της νύχτας…Όποτε προσπαθώ να πιέσω τον εαυτό μου να κοιμηθεί, στριφογυρίζω σαν τρελή και τρέχουν σκέψεις στο μυαλό μου για να πεταχτώ κάποια στιγμή ελατήριο με κομμένη την ανάσα, να ανάψω το φως, την τηλεόραση, το λαπττοπ και πάει λέγοντας….μέχρι που το πρώτο φως της μέρας να φανεί μέσα από τις γρίλιες, τα πουλάκια στις πέντε ακριβώς να τιτιβίζουν και μετά να περάσει το πρώτο λεωφορείο αυτό που περνάει μπροστά από το δρόμο μας……………………………………………………………………………………..

Έκθεση με θέμα 'τα χριστούγεννα'

2011-11-25T20:01:00.002+02:00

Ναι, ναι! το ξέρω, πλησιάζουν Χριστούγεννα! το κατάλαβα καλέ από τις αρχές Οκτώβρη με τα εποχιακά μαγαζιά, φουλ τιγκαρισμένα στο εμπόρευμα, με τον Βασιλόπουλο της γειτονιάς μου να στολίζεται πανηγυρικά κατά το τέλος Οκτώβρη (μπέρδεψαν μάλλον την 28η με τα Χριστούγεννα, ή γιόρτασαν 2 σε 1, ή προβλέποντας την άτυχη κατάληξη της γιορτής του 'οχι' γιορτής στο 'παρασύνθημα')
Οτιδήποτε...
Εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι! ναι ναι! Πρέπει το σπίτι να είναι καθαρό, τα γλυκά όλα στη θέση τους, το ψυγείο γεμάτο καλούδια για το ωραιότερο τραπέζι, το δέντρο μεγαλόπρεπο και σε θέση περίοπτη, αν είναι δυνατόν να φαίνεται προς τα έξω...(ουφ μεγάλη λίστα),τα δώρα από κάτω ναι, ναιιιι...
Να πάμε να αδυνατίσουμε για το ρεβεγιόν, να πάμε να αδυνατίσουμε μετά το ρεβεγιόν που χλαπακιάσαμε απενοχοποιημένα το νάμπακο και παχύναμε, να κλείσουμε τραπέζι σε πίστα για πρωτοχρονιά, να παίξουμε 31, να κλέψουμε χρόνο στην παράνοια να πάμε διήμερο για σκι Αράχοβα ή μέχρι τα Τρίκαλα το πολύ πολύ.
Μην ξεχάσουμε τα διάφορα bazaar, τα φτωχά παιδάκια, τα πακετάκια για την εκκλησία, τα τηλεφωνήματα για την Αφρική, να υιοθετήσουμε ένα δυο παιδιά, να πάρουμε πράγματα της unicef και να φάμε 'υγιεινά' σε αλυσίδα εστιατορίων για να ενισχυθεί η έρευνα για τις παιδικές αρρώστιες. (Εγώ λέω καλύτερα να μην τρώμε εκεί για να μην υπάρχουν και αρρώστιες) Όσο για τα υπόλοιπα 'φιλανθρωπικά', τόσα χρόνια, τόσες προσπάθειες θα έπρεπε να είχαν κάνει την Αφρική την πιο χορτάτη ήπειρο!

Να δω τώρα εμάς πως περνάμε τα Χριστούγεννα της κρίσης! Πώς τα περνάμε οέο???

Ελπίζω όχι με τις δυο όψεις του νομίσματος που δείχνουν τα δελτία ειδήσεων.

( Άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια να φάνε, γονείς δίνουν τα παιδιά τους στα ιδρύματα γιατί δεν μπορούν να τα ζήσουν αλλά ας πάμε σε κάτι πιο χαρούμενο τώρα!!! 100% πληρότητα στα χιονοδρομικά κέντρα το σ/κ που μας πέρασε, έσπευσε ο κόσμος να χαρεί το χιόνι και τη νυχτερινή ζωή στα όμορφα τοπικά κλαμπ και ταβέρνες)

Κιτρινιάρικη κατευθυνόμενη ενημέρωση....φτου!

Δεν μπορώ να καταλάβω πως μια γιορτή δυο ημερών ουσιαστικά που δικαιωματικά την κολλάμε με την πρωτοχρονιά και άντε να κρατήσει μια εβδομάδα, την τράβηξαν επίσημα στις δεκαπέντε μέρες και ανεπίσημα από το καλοκαίρι σχεδόν μέχρι τη λήξη της που είναι ουσιαστικά του Αγίου Ιωάννη. Αν ρωτήσεις δε, τι γιορτάζουμε? (τόσες μέρες ή τόσο καιρό) μπορεί και να εκπλαγείς αν ακούσεις να μπερδεύουν το Πάσχα με την 17 Νοέμβρη και το Πάσχα με την 25η Μαρτίου!
Αν κάποιος είναι ειλικρινής θα σου πει πως γιορτάζει τα χιλιάδες λαμπάκια και τα δώρα που λαβαίνει (αν και φέτος που έκοψαν δώρα, επιδόματα, μισθούς, συντάξεις θα πάρει τα τρία μμμμμμ)
Στην εκκλησία σίγουρα θα πάνε ελάχιστοι και μέσα στους ελάχιστους δεν θα είμαι εγώ για να μην βγάζω την ουρά μου απέξω, αλλά θα είμαι απ' αυτούς που θα ψάχνουν (όπως κάθε χρόνο άλλωστε) την ουσία μέσα σε όλο αυτό...και ίσως έτσι πλησιάσω με κάποιο τρόπο το πνεύμα των Χριστουγέννων...
Η απορία μου είναι πάντα ίδια. Πώς γιορτάζουμε με τόση χλιδή τη γέννηση Αυτού που γεννήθηκε τόσο ταπεινά, που δεν απέκτησε τίποτα και έδινε απλόχερα την αγάπη! 'Ανθρωποι...ναι άνθρωποι! το σπουδαιότερο δημιούργημα. Έκαναν τον παράδεισο κόλαση, τη μέρα νύχτα,το σωστό λάθος....δεν θα έκαναν χλιδάτη γιορτή τα Χριστούγεννα?

here we go again...

2011-10-31T18:37:00.002+02:00

Ξανά μανά οι παλιοί ρυθμοί βγήκαν από το ντουλάπι, ξεσκονίστηκαν και φορέθηκαν πάνω μου, σαν ρούχο αγαπημένο που φρεσκαρίστηκε και ξανά χρησιμοποιείται με μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση!
Ξανά το βήμα μου έγινε γοργό, το λεωφορείο μέσο που αντέχω, οι πολλές ώρες στη δουλειά ρουτίνα μου και η μουσική και ο κόσμος που μπαινοβγαίνει στο μαγαζί ευχάριστη νότα της καθημερινότητάς μου.
Η δουλειά πάλι από την αρχή, από το μηδέν, δε με νοιάζει αν είναι Σάββατο, Κυριακή, αργία, απόγευμα Δευτέρας ή Τετάρτης που κανονικά κλείνουν τα μαγαζιά, εγώ θέλω να είμαι συνέχεια εδώ!....
Συνήθισα τη βαβούρα του δρόμου, τον έντονο ήλιο, το απέναντι κτίριο σαν να υπήρχε πάντα στη ζωή μου....όλα εδώ!

Μια μέρα μέσα στο χρώμα

2011-09-18T21:35:00.004+03:00

Α) Hey apple, where are you?

Β).........

Α) Είσαι ξύπνια?

Β) Καλημέρα

Α) Καλημέρα???....Οκ. Καλημέραααααα

Β).........

Α) Είμαστε παραλία. Κολυμπήσαμε, φάγαμε αραχτοί στις καρέκλες μας πίτσα και ήπιαμε μπύρες, μετά ξάπλα στην αμμουδιά, κάτω από τον -όχι τόσο καυτό- ήλιο. Εσύ?

Β) Ωραία...Εγώ ως τώρα κοιμόμουν

Α) baka :P Περιμένω ακόμη την μπουρδελοκουβέντα :P

Β) Σπίτι τώρα...

Α) Κακιά...πότε θα έρθεις?

Β) Αύριο γιατί ξυπνήσαμε αργά

A) Φοράς το κλάμερ?

Β) Ναι

Α) Τέλεια...φιλιά :) τα λέμε (το κύμα βρέχει τα πόδια μας)

Αγαπώ τον ευρωπαικό κινηματογράφο

2011-09-11T17:55:00.004+03:00

Γράφω για να μην το ξεχάσω. Πριν λίγο είδα μια ταινία του εξήντα ένα. (το νούμερο ένα δεν λειτουργεί στο πληκτρολόγιο μου :P, γι αυτό ολογράφως)

Κλαούντια Καρντινάλε και Ζάκ Περίν (αν προφέρεται έτσι το επίθετο)

LA RAGAZZA CON LA VALIGIA (το κορίτσι με τη βαλίτσα)

Ο Jaques perrin έπαιξε στο les choristes το 2004 τον μουσικό Πιερ Μοράνζ και ο δεκάχρονος (τότε) γιος του Maxence, τον γλυκό και ζωηρό Pepinot.

floating

2011-09-04T23:45:00.002+03:00

Πρέπει όλα να γίνονται σε κατάλληλο χρόνο, αν όχι όλα τουλάχιστον αυτά που καθορίζουν τα συναισθήματα και τον εσωτερικό μας κόσμο. Η αναμονή για το τρένο που θα σε πάει παραπέρα δεν πρέπει να κρατήσει παραπάνω απ'ότι η αντοχή μου, η αντοχή σου, η αντοχή του. Γαμημένο τρένο!!! πάντα αγάπησα τις αποβάθρες και τα τρένα που με πήγαν παραπέρα. Τα αγάπησα κι ας ήταν επίπονη η αναμονή μερικές φορές. Και μπαίνοντας μέσα πάντα μα πάντα έκανα τον απολογισμό γι' αυτό που άφηνα πίσω, και τότε το αγαπούσα πιο πολύ και το συγχωρούσα.
Δεν θέλω να πιστεύω πως είμαι γενναιόδωρη όταν όλα μου πάνε καλά ή όταν οι ελπίδες μου έχουν κάποιο αντίκρυσμα, μα μπορεί και να είναι έτσι...

το show του κόσμου...

2011-07-11T17:45:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=iYQZRAnKmjA

Αν πεθάνει, μπορούν να κλείσουν όλο αυτό το show του κόσμου. Να τα βγάλουν ΟΛΑ! να ξεβιδώσουν τ' αστέρια. Να τυλίξουν τον ουρανό και να τον φορτώσουν σε ένα φορτηγό. Να σβήσουν το φως του ήλιου που τόσο αγαπώ. Μπορούν να τα πάρουν ΟΛΑ! τα χαλιά, τις κολώνες, τα σπίτια την άμμο, τον αέρα, τα βατράχια, τα καρπούζια, επτά το απόγευμα, τον Μάη, τον Ιούνη, τον Ιούλη, τον βασιλικό, τα φασόλια, τη θάλασσα, τα κολοκύθια...

Attilio de Giovanni (Roberto Benigni)

Ευχή...

2011-01-20T02:19:00.002+02:00

Όταν θέλεις πολύ κάτι γίνεται? μα ναι! πώς είναι δυνατόν να ξεχνώ. Κάθε φορά η ίδια λαχτάρα, η ίδια ανυπομονησία και ναι, το όνειρο πραγματοποιείται! αλλά η αλαζονεία και το ανικανοποίητο που κατοικεί ενδότερα, εξασθενεί τη μνήμη.

θέλω να γυρίσω στα παλιά...

2010-12-01T00:36:00.002+02:00

Μόλις άνοιξα αυτό το μπλογκ, λίγες μέρες αφού έκλεισα το άλλο,ανακάλυψα πως είχα γίνει αντιληπτή από μπλόγκερς αν και δεν είχα ενημερώσει κανέναν, ούτε είχα μπει στο greek bloggers που δημοσίευε αναρτήσεις.
Πανταχού παρόντες και τα πάντα ανακαλυπτόντες μερικοί, όχι μόνο με διάβαζαν αλλά μετέφεραν μια ανάρτησή μου σε ένα μπλογκ, το οποίο άνηκε σε πολλούς χρήστες και βοηθούσε λέει κάποιες φυλακισμένες σε κάποια περιοχή της Ελλάδας.
Έβαλαν link και σχολίασαν, το είδα εγώ απ το statcounter, τους επισκέφθηκα αλλά μέχρι εκεί,δεν μπήκα στον κόπο να απαντήσω ή να ρωτήσω πως με βρήκαν, ή να τους ζητήσω τα ρέστα γτ έβαλαν την ανάρτησή μου στο μπλογκ τους! είπα οκ...κάτι κακό δεν έκαναν, ας με δουν με αυτό τον τρόπο και μερικοί άνθρωποι παραπάνω. Γιατί να με διαβάζουν δεν έχω πρόβλημα αλλά ποτέ δεν θα ήθελα να ξαναμπώ στο τρυπάκι να διαβάζω άλλους συστηματικά, να σχολιάζω και να κάνουν κι αυτοί το ίδιο σε μένα.
Έχουν εμμονιαστεί οι μπλόγκερς και κάποιοι απ αυτούς είναι τρελές μαγαρίστρες, δεν αφήνουν πέτρα πανω στην πέτρα...
Για το συμπτωματικό του πράγματος δεν ξέρω τι να υποθέσω...
Θέλω να ξαναρχίσω να γράφω ημερολόγιο στο πσ μου....

eat pray love

2010-10-09T00:58:00.003+03:00

Σήμερα είχα τις μαύρες μου όλη μέρα. Ανεξέλεγκτα, όσο και να προσπαθούσα να το συμμαζέψω, με είχε καταβάλει ένα πράγμα περίεργο, ένα μούδιασμα,κάτι σαν ψύχρα εσωτερική και εξωτερική συνάμα. Ένα αέναο ρίγος! Έφαγα μπόλικη απ'τη μηλόπιτα που έφτιαξα χθες λίγο πριν τα μεσάνυχτα κι έφτιαξα όταν ήρθε η Γκέλυ τηγανιτές ροδέλες κολοκυθιού-αν μπορώ να το ονομάσω έτσι- με κάτι κολοκύθια ολοστρόγγυλα σα μπαλίτσες που προορίζονταν εδώ και αρκετές μέρες για γεμιστά αλλά...αλλά! Μετά είδαμε το Duress με τον Ρουβά (ζο,ζο ήταν!) και καθήσαμε να περιμένουμε με κεριά αναμένα τον κύρη να φέρει και τα καθιερωμένα, τελευταία ψώνια της ημέρας! Λίγες ντομάτες για τους ντάκους, φέτα, νερά, cokes και σοκολάτες. Ναι,έρχεται σιγά σιγά το κρύο :) Η Γκέλυ διάβαζε κάτι σχετικά παλιά μου βιβλία με μυστικιστικό περιεχόμενο κι εγώ έπαιζα cafe world στο f/b κι έψαχνα τις καινούριες παραστάσεις στα θέατρα και στους κινηματογράφους! Η Γκέλυ θέλει να πάμε να δούμε τη Λυσιστράτη στο Εθνικό κι εγώ συμφωνώ βέβαια και προσθέτω στην επιθυμία μου για θέαμα κάτι κουλτουριάρικές ταινίες σε μεμονομένους κεντρικούς κινηματογράφους συν το eat pray love! Διάβασα μια κριτική και ο κριτικός σε μια φάση ανέφερε την ηρωίδα ως άλλη babbette για το οδοιπορικό της στη Ιταλία, το ένα τρίτο του οδοιπορικού της ταινίας. Θυμήθηκα τη γιορτή της Μπαμπέτ λοιπόν και κοίταξα μπας και τη βρω στο youtube...και ναι! τη βρήκα και μάλλον σε λίγο θα τη δω! χθες ακούσαμε Louis Armstrong, Benny Goodman και Ella fidgerald. Ήταν ωραία! ήρεμα, με ένα ποτήρι κρασί στο τέλος! Σήμερα παρασκευή! Χθες πέμπτη και προχθές τετάρτη, ένα ραντεβού για επαγγελματικούς λόγους και μια έρευνα αγοράς στην Πλάκα! Θα δούμε.....

χιλιάδες τρόποι, χιλιάδες λόγοι

2010-04-13T19:30:00.002+03:00

Αυτο-λογοκρινομαι! και δεν μ'αρεσει! Θα μάθω μάλλον τη γλώσσα των ξωτικών να μην έχω πρόβλημα! Νομιζω, όλο αυτό, να γράφω δλδ στις κρυφές και φανερές μου σελίδες τα τι και τα πως, έκανε τον κύκλο του βοηθώντας με να κοντρολάρω με έναν απιστευτο τρόπο τη σκέψη και τα συναισθήματά μου. Βοήθησε το χείμαρο, τον ανεξέλεγκτο να ρέει απαλά σε ρυάκια του νου...κι έτσι, όλο και περισσότερο πράγματα που πρέπει να προστατεύονται, μένουν εκεί, καλά φυλαγμένα, με βοήθεια τη λογική και την υπομονή. Υπάρχουν χίλιοι τρόποι να εκφράσεις ένα πράγμα και πολλές φορές δεν παίζουν ρόλο οι καταστάσεις αλλά τα συναισθήματα και τα συμπεράσματα. Η ατμόσφαιρα θέλοντας και μη ηλεκτρίζεται, θετικά ή αρνητικά. Κι έτσι, απεικονίζει οτιδήποτε δε λες...κι αρκεί ενα τραγούδι, μια εικόνα, μία λεξη να κάνει τη διαφορά. Αυτά σκέφτομαι σήμερα, δεν έχει σημασία από που προήρθαν, σημασία έχει πως χαράζουν βαθιά μέσα μου κάποιες γραμμές, κάτι σαν αυλάκια, μονοπάτια, τα οποία σκέφτομαι να ακολουθήσω και θα είναι ο δικός, προσωπικός μου δρόμος, παράλληλος με οποιοδήποτε άλλον.........

έλεος!

2010-01-13T01:12:00.002+02:00

Στην τηλεόραση μιλάνε για ιατρικά λάθη. Έχουν μαζευτεί τόσοι πολλοί για να πουν την τραγική, προσωπική του ιστορία ο καθένας σε σημείο που απελπίζεσαι. Σε σημείο που φοβάσαι. Και αναρωτιέμαι....τι ωφελεί ο πολύχρονος αγώνας με δικηγόρους και δικαστήρια όταν η καταδικαστική απόφαση είναι δυο έτη με αναστολή και ούτε καν η παραμικρή τιμωρία από τον ιατρικό σύλογο. Καλύτερα να το δεχτεί κάποιος σαν ένα χτύπημα που έμελλε να του τύχει στη ζωή και να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του να δει τι καλύτερο μπορεί να κάνει. Θα μου πεις... 'μα πως! να μείνει έτσι το θέμα? και να συνεχίσουν ατιμώρητοι οι υπεύθυνοι?' Μα...αυτό γίνεται έτσι κι αλλιώς! Συνεχίζουν απτόητοι χωρίς ένα συγνώμη. Και πώς να συνεχίσει κάποιος που σακατεύτηκε για τα καλά κι έχει εκτός από το θυμό για τη ζημιά που του έκαναν να ζήσει και με έναν επιπλέον θυμό...αυτόν της μάταιης αναζήτησης της δικαιοσύνης.
Δε θέλω να ακούω πια!

καλή χρονιά!!!

2010-01-03T22:09:00.004+02:00

Η πρώτη ανάρτηση του 2010. Έξω φυσάει ένας αέρας που περνώντας από το βουνό δίπλα γίνεται πιο κρύος και συριστικός.
Κυριακή 3 του Γενάρη και τα χριστούγεννα φεύγουν. Μόλις συμμάζεψα το πορσελάνινο σερβίτσιο και τα κρυστάλλινα ποτήρια. Πάνω στην τραπεζαρία έχει απομείνει μισή πίτα και κάτι ψιλά. Περιμένω να τελειώσουν κι αυτά τις επόμενες μέρες που θα γίνουν τα συνοδευτικά του πρωινού ή του απογευματινού καφέ μας κι έπειτα θα μαζέψω και το κόκκινο χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντηλο, να το φυλάξω για του χρόνου, αφού το πλύνω πρώτα καθώς στους πόρους του έχει καθήσει μπόλικη ζάχαρη άχνη ανακατεμένη με ασημόσκονη από τα γιορτινά κεριά.
Μένει το δέντρο! Το πιο δύσκολο σημείο. Θα σβήσει τ' Αη Γιαννιού για να ξεστολιστεί την επομένη, όταν η Νένα θα έχει ήδη σηκωθεί πρωί για να πάει στο σχολείο.
Ήταν ωραία!
Την τελευταία μέρα του 2009, ασχολήθηκα με το να συμμαζέψω και να φτιάξω μια πίτα. Κι όσο περίμενα να ψηθεί, έκοβα βόλτες στο μπαλκόνι, βλέποντας τον ουρανό να κάνει γιορτή με χρώματα κι ανάμεσα το φεγγάρι να φέγγει έντονα από νωρίς. Με χαρά έφευγε ο παλιός κι ερχόταν ο καινούριος χρόνος....
Καλή χρονιά!!!!!

δεκαετία.....

2009-12-30T17:07:00.002+02:00

Μόλις γύρισα από έξω. Μια μικρή μετακίνηση με το αμάξι στους δρόμους της Αθήνας μια γλυκιά και ήρεμη μέρα, τη στιγμή που ο ήλιος σιγά-σιγά δύει. Λίγα αυτοκίνητα και μια ατμόσφαιρα που μοιάζει με πάσχα. Τουλάχιστον έτσι μοιάζει σε μένα και μάλλον έχει να κάνει με τα συναισθήματά μου. Στο ραδιόφωνο, ο αγαπημένος μου σταθμός, να παίζει μια από τις χαρούμενες εκπομπές του με ένα φαφλαταδόρικο δίδυμο. Τελειώνει η δεκαετία έλεγαν. Πολύ κούμπωσε στη σκέψη μου αυτή η φράση. Μα γιατί? Αισίως διανύω την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου και ποτέ δεν ξανα σκέφτηκα κάτι τέτοιο. Μάλλον παίζει ρόλο που έκλεισε μια δεκαετία από το millenium. Θυμάμαι που το γιόρτασα αγοράζοντας πούρα και ακριβή σαμπάνια.
Απολογισμός χρόνου, απολογισμός δεκαετίας. Ποτέ δεν τα σκέφτηκα έτσι. Το ακούω όμως τόσες πολλές φορές που αναγκαστικά μπαίνω κι εγώ στο τρυπάκι.
Οκ....δεν θα κάτσω να απαριθμήσω τα δώρα του millenium...δώρα και αγαθά των κόπων μου. Απλά τα έχω στο μυαλό μου. Σαν κάποιες φωτογραφίες από όμορφες στιγμές που ποτέ δεν απαθανατίστηκαν. Απλά, ήταν η πιο γεμάτη, η πιο ουσιαστική, η πιο καθοριστική δεκαετία που μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Περιείχε τα πάντα όπως μια συγκλονιστική μίνι σειρά από βιβλίο best seller. Κάπου εδώ νιώθω πως δεν έχω κάτι άλλο να γράψω, κάτι άλλο να βγάλω. Σαν έκθεση στο σχολείο που τελειώνει λίγο απότομα....

avatar για χριστουγεννιάτικη χρυσόσκονη!

2009-12-29T00:10:00.002+02:00

Δεν ξέρω αν έχω κορεστεί από τις τόσες ταινίες που έχω δει ή πράγματι δεν κυκλοφορούν τόσο αξιόλογες τελευταία αλλά είναι γεγονός πως βγαίνω από τις αίθουσες το ίδιο χλιαρά όπως μπαίνω. Το avatar απλά με έκανε να το προσέξω και να περάσω καλά. Μα περισσότερο με εντυπωσίασαν οι συμβολισμοί, το παραμύθι, τα πλάσματα τα τόσο όμορφα που ζούσαν ανάμεσα στα εξίσου με αυτά εξωτικά τοπία. Ήταν το κινηματογραφικό μας hit αυτά τα χριστούγεννα. Κάθε χριστούγεννα θυμάμαι να υπάρχει μια ταινία που θα τραβήξει κόσμο στις αίθουσες και θα σχηματίσει ουρές. Θυμάμαι το lord of the rings πχ. Μα όσο και να παρουσιάσανε το avatar σαν το film της χρονιάς δεν έχει καμιά σχέση με τον άρχοντα των δακτυλιδιών.
Πιο πριν είδα το dr parnassus. Περισσότερο θυμάμαι τις τρεις σκάλες που ανέβηκα και μου βγήκε η γλώσσα κατα την έξοδο, παρά την ίδια την ταινία. Αν και αυτή ήταν κάπως φαντασμαγορική. Κι εγώ θέλω να είναι φαντασμαγορική κάπως ή να είναι ψυχολογικό θρίλερ. Το τελευταίο είδος αν είναι καλή παραγωγή δε με προδίδει. Είδα το uninvited (ή απρόσκλητη) πρόσφατα και έβγαλα το καπέλο στους σεναριογράφους. Πρώτη φορά δεν πρόβλεψα το τέλος ή την πραγματική πλοκή που κρυβόταν καλά μέχρι τέλους. Το ίδιο έγινε και στο the orphan. Ένα βράδυ που βαριόμουνα διάβασα μια ανάρτηση στο facebook που αναφερόταν στην ταινία και κατάλαβα πως θα μου άρεσε. Μέσα στις επόμενες δυο ώρες την έβλεπα και πράγματι το βράδυ μου πήρε άλλη γεύση. Ανάμεσα σε βιβλία και ταινιες χάνομαι! Το βιβλίο που διαβάζω τελευταία δυστυχώς έχει γίνει το νανουριστικό μου αλλά δεν πειράζει. Είναι για καλό σκοπό! Είναι το 'ήθελα μόνο ένα αντίο' και όσο κι αν μου αρέσει δεν ξεφεύγει από το στυλ των τόσων best sellers που έχω διαβάσει και έχω αρχίσει να βαριέμαι. Κι εδώ δεν υπάρχουν πολλές επιλογές μιας και δε διαβάζω επιστημονικά ή αστυνομικά ή φαντασίας. Ένας δρόμος υπάρχει. Αυτός προς την κλασσική λογοτεχνία και φιλοσοφία, έτοιμος να τον εξερευνησω μιας και δεν ασχολήθηκα ποτέ ούτε με ένα μονοπάτι του...

ο καραγκιόζης είπε....

2009-10-22T13:43:00.004+03:00

Είναι να γελάς. Ανθρωποι παρωδίες που πλάθουν τη συνείδησή τους κατα πώς τους βολεύει. Ένα κομμάτι του καραγκιόζη και της φιλοσοφίας του 'εσένα βρήκα, εσένα βαράω!' Και η απάντηση βρίσκεται κάπου στα αρχαία χρόνια, γραμμένη από κάποιον σοφό φιλόσοφο. Έλα που δεν τη θυμάμαι ακριβώς. Κι έλα που τώρα που τη θέλω δε μπορώ να τη βρω. Επίσης δεν πρέπει να σταθώ λεπτομερειακά σε αυτήν τώρα, αυτή ειδικά τη στιγμή που κάτι έχει φτιάξει το μυαλό μου κι έχει ανάγκη να το καταγράψει. Το ρεζουμέ λοιπόν, το νόημα, οτιδήποτε και τα πάντα αυτής της απάντησης είναι πως ο θυμός δεν έχει νόημα αν δεν ξέρεις πως να τον εκτονώσεις, πότε και σε ποια άτομα αν φέρουν μερίδιο που πρέπει να χρεωθούν.
Με άλλα λόγια στημένες παραστάσεις που στο μόνο που ωφελούν είναι να αποκαταστήσεις τη συνείδησή σου ως σωστή και να προσποιηθείς πως έκλεισες έναν κύκλο δικαιωμένος/η είναι μεγάλη πλάνη αν δεν έχεις πρώτα απ' όλα τα κότσια να δεις ή να αντιμετωπίσεις αυτό που πραγματικά σού φταίει και σού δημιουργεί πρόβλημα.

τι έγινε ρε παιδιά?

2009-09-19T12:55:00.004+03:00

Καμιά φορά λέω πως για να κάνω κάτι θέλω τόσο χρόνο ή για τις διακοπές μου διαθέτω τόσες μέρες. Και ανάλογα με το πόσο καλό ή κακό είναι αυτό που μέλλει να γίνει ο χρόνος γίνεται ανάλογα ταχύς ή αργός. Ποτέ δεν έχει τις πραγματικές του διαστάσεις. Συνήθως για ένα γεγονός υπάρχει συγκεκριμένη ταχύτητα και συναισθήματα. Συνήθως! Για κάποιο γεγονός πρόσφατα εγώ επέλεξα να κάνω υπομονή και ψυχραιμία και υπέβαλα στον εαυτό μου να γεμίσει τις μέρες και ώρες με διάφορα πράγματα χωρίς να επικεντρώνομαι στο χρόνο, ώστε να κυλήσει ουδέτερα και ομαλά. Και τα τρία τέταρτα του χρόνου πέρασαν κάπως έτσι εκτός από το τελευταίο τέταρτο. Εκεί έγινε η ανατροπή και το μικρό τμήμα χρόνου καπάκωσε το μεγάλο. Κι όσο γρήγορα κύλησε ο χρόνος στο μεγάλο διάστημα, τόσο αργά και βασανιστικά κύλησε στο μικρό. Κι όσα δεν διαδραματίστηκαν σε πλάτος χρόνου έγιναν στη στενότητα των τελευταίων στιγμών κάνοντάς τες να μοιάζουν με πέρασμα από συμπληγάδες. Και τώρα ψάχνω τις ισορροπίες μεταξύ χαλαρού και τεντωμένου χρόνου. Δυο άκρα κουραστικά, εξουθενωτικά μερικές φορές που σε βάζουν στην άκρη σαν τιμωρία, σα σφαλιάρα, να αναρωτιέσαι και να ψυθιρίζεις! 'καλά τώρα τι έγινε?'

you were the best....

2009-09-15T16:23:00.001+03:00

sex and the city....mania and maniac, why not?

2009-09-08T17:29:00.001+03:00

τροπικά ψάρια...

2009-09-03T17:52:00.002+03:00

what puzzles you?

2009-09-01T11:48:00.002+03:00

Όλο το σχέδιο είναι σε κομμάτια όμορφα κι έτοιμα να συνδεθούν μεταξύ τους και να φτιαχτεί μια νέα εικόνα που θα αντικαταστήσει την παλιά.
Σαν παζλ, σου παίρνει λίγο χρόνο να σκεφτείς, κάνεις τις αποτυχημένες τοποθετήσεις, δοκιμάζεις ξανά και ξανά, μέχρι που όλο και λιγοστεύουν τα κενά σημεία. Το δικό μου το παζλ είναι άκόμη στην αρχή. Την έχω την εικόνα, όχι τυπωμένη στο πίσω μέρος του κουτιού αλλά στο μυαλό μου. Ωραία εικόνα, πάντα ωραία πράγματα θέλω αλλά τι να κάνουμε, είναι σε μορφή παζλ. Και είναι λίγο σπαζοκεφαλιά ρε γαμώτο!!!

relax

2009-08-20T19:04:00.000+03:00

Το τελευταίο κεφάλαιο που διάβασα χθες από το βιβλιαράκι relax του Φρέντυ Γερμανού, ήταν απ'αυτά τα κεφάλαια που ζορίστηκα να διαβάσω γιατί το θεωρούσα 'χλιαρό', αλλά τελικά είχε πολύ περιεχόμενο και ουσία. Το τέλος του θείου Ακύλα. Τελικά κάθε ανθρωπάκι φαντασιώνεται πως κάτι συναρπαστικό μπορεί να συμβεί στη ζωή του αλλά τελικά λίγο μάταιη αυτή η φαντασίωση μου φαίνεται γιατί τα πιο συναρπαστικά πράγματα συμβαίνουν στα ασήμαντα ανθρωπάκια, ας πούμε έτσι τον κάθε ένα από εμάς που δεν μπορούμε να πουλήσουμε σπουδαία μούρη στους άλλους.Τα ανθρωπάκια λοιπόν, πολλές φορές φαντασιώνονται και μεταξύ τους χαζομάρες και είναι αυτό που τους κάνει τη ζημιά και δε σηκώνουν κεφάλι απο την επίπεδη ανθρώπινη λαοθάλασσα.Ο θείος Ακύλας προτιμούσε να φαντασιωθεί πως η γυναίκα του τον απατά για να εξιταριστεί και για να ενεργοποιήσει το συναγερμό που του φύλαγε τα σίγουρα, παρά να πιστέψει πως αυτή διαθέτει ιδανικά και παλεύει. Μάλλον γιατί αυτό θα τον ξεβόλευε άσχημα από τη ληθαργική βολή του.

δεν θέλει κόπο....αλλά τρόπο!

2009-08-19T02:39:00.003+03:00

Τελικά αν θες να κάνεις διακοπές και να περάσεις καλά υπάρχει τρόπος. Φιλτράρεται από τη διάθεσή σου, βοηθιέται από τη σκέψη σου, παίρνει λίγο φόρα από τη φαντασία σου, αξιοποιούνται τα γύρω αγαθά και ιδού! Ένα καλοκαίρι με όμορφες διακοπές που δε στοιχίζουν πολύ, που απολαμβάνεις τον ήλιο, τη θάλασσα, το μελτέμι, τους μεζέδες και τα θεάματα....

2009-08-12T01:17:00.000+03:00

i made a secret garden....

watermelon summers...

2009-08-07T18:39:00.003+03:00

Καλοκαίρι για μένα είναι αέρας που φέρνει άρωμα πεύκου, βήματα που τρίζουν πάνω σε ξεραμένες πευκοβελόνες, πέλματα που βυθίζονται στην καυτή άμμο για να δροσιστούν τα επόμενα δευτερόλεπτα.

Χρώματα, χρώματα με κυρίαρχο το έντονο κίτρινο που ρίχνει ο ήλιος τα απογεύματα στα στάχια και τα κάνει χρυσά.

Και το μπλε μεγαλείο της.

Βουτώντας στο μπλε μεγαλείο της θάλασσας και ρουφώντας τους χυμούς ενός κατακόκκινου, γλυκού καρπουζιού ζω τα ωραιότερα καλοκαίρια.

παιδιάστικα πράγματα....

2009-07-26T01:19:00.003+03:00

Να ήταν πάντα καλοκαίρι.

Να ήμουν στη θάλασσα συνέχεια.

Να άκουγα γρύλους κάθε βράδυ.

Να έτρωγα καρπούζια όλο το χρόνο.

δια χειρός 'γυμνών καλωδίων'...με άγγιξε!

2009-06-21T19:43:00.003+03:00

Κάποιος να μου πει
Γιατί εκεί ψηλά τα σύννεφα σκεπάζουν το γαλάζιο
Γιατί εκει πάνω τα άστρα είναι σβηστά
Γιατί όταν βρέχει δεν μπορώ να σε κοιτάζω
Κάποιος να μου πει Γιατί βλέπω σκιές
Γιατί τα μάτια μου δακρύζουν μα δεν κλαίνε
Αν οι ποιήτριες της Γης είναι νεκρές
Και αν οι λέξεις που ζωγράφισαν τις καίνε
Δεν είναι ανάγκη να μου πεις πως μ’ αγαπάς
Δεν είναι ανάγκη να μου δείξεις πως σε χάνω
Ήθελα μόνο να σε κάνω να γελάς
Μα εσύ δεν άντεξες να δώσεις παραπάνω
Μπορεί οι ποιήτριες της Γης να ‘ναι νεκρές
Μπορεί και να φυγαν σε κάποια κρύα Δύση
Μπορεί να ανήκουν σε φαντάσματα του χθες
Κι ίσως κανείς να μη τις έχει συναντήσει
Κάποιος να μου πει
Γιατί η στιγμή περνά
Πριν σ’ αγαπήσω θα χω ήδη πια γεράσει
Θα χω ριτίδες κάτασπρα μαλλιά
Και κάτι στίχους που θα χουν ξεθωριάσει
Κάποιος να μου πει
Γιατί βλέπω σκιές
Γιατί τα μάτια μου δακρύζουν μα δεν κλαίνε
Αν οι ποιήτριες της Γης είναι νεκρές
Και αν οι λέξεις που ζωγράφισαν τις καίνε
Δεν είναι ανάγκη την πλάτη να γυρνάς
Μη παριστάνεις πως δεν μ’ έχεις αγαπήσει
Δεν θα ‘ναι αλήθεια έτσι απλά να περπατάς
Πάνω στα κάστρα που με κόπο είχα χτίσει
Μπορεί οι ποιήτριες της Γης να ‘ναι νεκρές
Μπορεί και να φυγαν σε κάποια κρύα Δύση
Μπορεί να ανήκουν σε φαντάσματα του χθες
Κι ίσως κανείς να μη τις έχει συναντήσει
Μπορεί οι ποιήτριες της Γης να ‘ναι νεκρές
Μπορεί και να φυγαν σε κάποια κρύα Δύση
Μπορεί να ανήκουν σε φαντάσματα του χθες
Κι ίσως κανείς να μη τις έχει συναντήσει
Κι ίσως κανείς να μη τις έχει συναντήσει

θερινό σινεμά

2009-06-16T00:33:00.002+03:00

Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες δεν παιζόταν σε cocooning περιβάλλον με πολυσυστήματα ήχου και αναπαυτικά καθίσματα, αλλά σε ένα παρακμιακό σινεμαδάκι με μισογκρεμισμένους μαντρότοιχους και ακάλυπτους πολυκατοικιών τριγύρω που απλώνονταν σα βρωμερά φαντάσματα με μια περίεργη ησυχία τις μεταμεσονύχτιες ώρες.

Και η επιστροφή ήταν ανάμεσα σε μια περίεργη ησυχία επίσης, σε δρόμους άδειους που μπορούσες εύκολα να ξαπλώσεις καταμεσής, σαν την αμερικάνικη ταινία, δε θυμάμαι ποια....εκείνη που ο πρωταγωνιστής ξάπλωσε καταμεσής της λεωφόρου γυρίζοντας από τη βόλτα του αργά μετά τα μεσάνυχτα!

Οι γάτες που διέσχιζαν βιαστικά τους δρόμους ανάμεσα από το ταχύ βήμα μας κοιτώντας τρομαγμένες ήταν οι μόνες που τάραζαν την ησυχία της βραδιάς. Πίστευες πως από φόβο και μόνο θα επιτεθούν σα γατίσιοι Freddy Crugers...

Ήταν διαφορετικά! Και μου άρεσε λίγο ακόμη.

Αναζητώ κάτι παρόμοιο στα παραπέρα προάστια που μετατρέπουν τα σχολεία κατα το κλείσιμο σε ήσυχους θερινούς κινηματογράφους. Με τραπεζάκια σκόρπια ανάμεσα στις καρέκλες που βολεύει να ακουμπάς τη δροσερή μπύρα ενώ σου έρχονται οι μυρωδιές από τα καλαμάκια-σουβλάκια που ψήνονται. Και κατα το διάλειμα (αχ τι ωραίο που είναι το διάλειμα) δεν αντέχεις και 'χτυπάς' κανα-δυο να φας!

Άντε να δούμε πόσο καιρό ακόμη θα παραμείνει το μέρος εδώ, αρκετά ήσυχο, αρκετά πράσινο κι αρκετά δροσερό....σα θερινό σινεμά!

οι κακιασμένοι....

2009-06-09T13:52:00.002+03:00

Όλα μπορώ να τα αντέξω εκτός από την καθαρή κακία. Όλα τα ελαττώματα μπορώ να συγχωρέσω εκτός από αυτό. Τι σοκαριστικό να βλέπεις κακιασμένους ανθρώπους. Έχουμε καταλήξει πως η ηλιθιότητα είναι αήτητη αλλά η κακία? Υπάρχει κάποιος που να διαπραγματεύεται την κακία του, να τη συζητά, να την επαναπροσδιορίζει, να την προσπερνά? Ίσως ένας κακιασμένος κάνει λίγο πίσω αν αντιληφθεί πως δεν τον παίρνει, κάτι που δεν κάνει ένας ηλίθιος με μυαλό κολλημένο με στόκους αλλά πιστεύω πάντα περιμένει το κατάλληλο έδαφος που η κακία του θα σπείρει όλους τους καρπούς της...
Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό σαν διαχωρισμός σε κατηγορίες για τύπους, τύπισσες και τυπάκια βουτηγμένα στην κακία, είναι σε φανερούς και αφανέρωτους. Οι φανεροί το έχουν τιμή και καμάρι ένα πράμα, θεωρούν ανώτερο είδος τον εαυτό τους και οι αφανέρωτοι, απλά είναι αφανέρωτοι μέχρι να σου πουν 'στην έφερα...ας πρόσεχες!'.

μικρή απόδραση...

2009-06-05T23:18:00.004+03:00

Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να γράψω. Ο αέρας γύρω μου είναι τόσο απόλυτος. Τι έκφραση είναι αυτή? ΑΠΟΛΥΤΟΣ….ναι! Πώς να περιγράψεις διαφορετικά την τελειότητά του. Δροσερός και περιεκτικός σε ρανίδες θάλασσας . Μια ξαστερότητα που σου δίνει την ευκαιρία να απολαμβάνεις ‘απόλυτα’ τα βεραμάν νερά….αρκετά προς το βεραμάν αυτή τη στιγμή.

Περιμένω…..Γιατί νιώθω τόσο όμορφα που περιμένω? Γιατί το να περιμένεις εδώ ίσως είναι δώρο. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Μόνο αυτές μπορεί να σταθούν αποδεικτικό στοιχείο της αλήθειας μου. Της αντικειμενικότητας της άποψής μου αυτή τη στιγμή.

Τόση τάξη στις λευκές και χόρτινες ομπρέλες…τόσοι άνθρωποι όσοι για να πιστεύεις πως έτσι είναι η σωστή αναλογία ανθρώπων ανα περιοχή. Ακόμη και το κορίτσι που εργάζεται αυτή τη στιγμή πρέπει να νιώθει όμορφα. Καθαρίζει τραπέζια και καρέκλες…αλλά κανείς δεν την ενοχλεί. Ακούει μουσική και την φυσάει η καλύτερη αύρα που έχω νιώσει εδώ και πολύ καιρό. Οι ήχοι απρόσμενοι. Δεν περίμενα τόσα τζιτζίκια….δεν περίμενα τόσες μυρωδιές. Είναι πολύ καλύτερα εδώ από τότε που έμεινα το 2001.

Όλα καλά….Μουσική και κόσμος. Εισέρχονται εκλεκτοί σιγά-σιγά.

Ήθελα να γράψω πολλά και να αναλύσω. Πολλά νέα του τελευταίου καιρού μου. Πλούσιο δελτίο αλλά….μπά!!! Δε νομίζω πως έχει σημασία να γράψω. Καλά και κακά δεν με αναστατώνουν πια. Ξέρω να κρατάω χαρακτήρα. Νομίζω ισορρόπησα λίγο και είμαι αρκετά ικανοποιημένη με την πρόοδο όλων μας.

Tώρα η daffy ήρθε κι έδεσε…παραπάνω ανατριχίλα στο κορμί μου. Αν δε ντρεπόμουν θα είχα ήδη γύρει σε αυτόν τον καναπέ με τα πορτοκαλί μαξιλάρια. Θέλω να έρθουμε αύριο εδώ αλλά τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Παρασκευή 5 η ώρα δεν μοιάζει με καμιά άλλη ώρα…όμως έρθω, δεν έρθω, ξέρω….είναι όμορφα εδώ. Είναι δικό μου μέρος, καταφύγιο του νου και της ψυχής μου και με περιμένει. Με καλεί ευπρόσδεκτα με ένα χαμόγελο για να μου απαλύνει τα πάντα. Τα πάντα που βαραίνουν έστω κι αν φεύγουν σιγά-σιγά.

Κάποτε ένιωθα άσχημα όταν γευόμουν μικρά κομμάτια ευτυχίας. Τώρα το θυμάμαι και μάλλον η θύμηση είναι που με κάνει λίγο άβολη…..
Ναι μωρέ…εξάλλου δεν είναι πολύ να νιώθεις ευτυχής με κάτι που για άλλους είναι η απλή καθημερινότητά τους…………….

(Το κείμενο γράφτηκε μια άλλη στιγμή...κι όχι τη στιγμή της δημοσίευσής του)

ζελέ, δροσιστικό γλυκό

2009-06-04T17:02:00.002+03:00

Η Χ ως άλλη Αλίκη περιπλανήθηκε στο λιβάδι κι έπεσε στη μεγάλη τρύπα μέσα. Και βυθιζόταν, βυθιζόταν και παρατηρούσε τα τοιχώματα της ατέλειωτης μαύρης τρύπας που δεν είχε τίποτα γύρω να πιαστεί. Και φοβήθηκε πως την περιμένει στο τέλος ο θίασος του παραλόγου αλλά τώρα πια δυο πράγματα τη ένοιαζαν. Πρώτον να μη χτυπήσει και δεύτερον να ευχαριστηθεί την παράσταση που θα εκτυλιχθεί μπρος τα μάτια της. Θυμόταν το βιβλίο. Ήταν εξάλλου το πρώτο της. Αυτό που την έβαλε στο θαυμαστό κόσμο της σκέψης. Θυμόταν τις παγίδες και ναι! τώρα δεν θα πέσει μέσα. Κι όπως περνούσαν οι σκέψεις αυτές από το μυαλό της ενώ βυθιζόταν, προσγειώθηκε ευχάριστα σε ένα τραμπολίνο κι άρχισε να κάνει πάνω-κάτω ασταμάτητες βόλτες. Αυτό ήταν λοιπόν το τέλος της τρύπας. Και σκέφτηκε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και πως κάτι απροσδιόριστο κι εξωπραγματικό ώθησε το χέρι του ανθρώπου που της διάλεξε αυτό το βιβλίο. Γιατί ήταν το πρώτο της κι αυτά που έγραφε ήταν πολύ σχετικά με αυτά που θα ζούσε στη ζωή της.
Απλά τώρα ήταν έτοιμη για όλα. Το βιβλίο ήταν γνώση και δε φοβόταν πια τα τέρατα που ξεπηδούν από τη στροφή...
Μυαλό-ζελεδάκι κανείς?

χάμστερ ή ποντικοί του αγρού?

2009-05-31T12:43:00.002+03:00

Φύση εε? Ο προορισμός που έχασε ο άνθρωπος, η ελπίδα που χάθηκε στη θέα του τσιμέντου...γκρι, το γκρι πλησιάζει το μαύρο κι απέχει πολύ από το αίσθημα ευφορίας που το πράσινο προσδίδει. Φύση...όσο την πλησιάζω τόσο μου λείπει! Το ποτάμι που πήραμε σαν όλα τα ποτάμια δε γυρίζει πίσω κι αν προσπαθούμε να το πάμε κόντρα, μοιάζει με τους διάδρομους στα γυμναστήρια...οδοιπορικό στο ίδιο σημείο που αν αφεθείς θα σε πάει πίσω και θα πέσεις!
Διάδρομοι στα γυμναστήρια και στατικά ποδήλατα. Γιατί μου φαίνεται πως γίναμε λίγο χαμστεράκια?

illuminati....a good movie :)

2009-05-24T17:37:00.002+03:00

Ήταν μια καλούτσικη ταινιούλα...χαίρομαι που δεν ένιωσα για άλλη μια φορά πως πέταξα τα λεφτά μου κι έχασα το χρόνο μου (όπως με το 'κλειδώσατε;' που έπαιζε η Λιβ Τάιλερ)

καλοί μου άνθρωποι....όσοι από εσάς είστε!!!

2009-05-20T10:38:00.003+03:00

Χθες η τηλεόραση μου δικαίωσε την ύπαρξή της. Συνήθως οι δέκτες που έχω αγοράσει υπάρχουν για να μπαίνει η ασχήμια μες το σπίτι μου ή για να παίζει το dvd player. Βαρετές συνήθειες πια μεν, δύσκολο να τις πετάξω από πάνω μου δε....
Χθες όμως, εγώ ταξίδεψα, συγκινήθηκα και δεν χρειάστηκε να κάνω καθόλου το καθιερωμένο μου σεργιάνι στο ίντερνετ...αυτό που προσπαθεί να συμπληρώσει τα κενά, κάνοντάς με να βρυκολακιάζω μπροστά σε μια επικίνδυνα ακτινοβολίζουσα οθόνη που καταστρέφει τα μάτια, το δέρμα και την έκφρασή μου αργά...αργά!
Στην ετ3 ταξίδεψα με την εκπομπή του Τέρενς Κουίκ που φιλοξενούσε την Κάκια Ιγερινού για μια σπουδαία, επιμορφωτική δουλειά της που γυρίζεται στη Θεσσαλονίκη και πρωταγωνιστεί σε αυτή.....Ο Θανάσης Βέγγος.
Το σημαντικότερο της υπόθεσης; Ο κος Βέγγος ήταν εκεί και μιλούσε για τη δουλειά αυτή....
Δεν είμαι fun του είδους των ταινιών του, αν και διακρίνω τη διαφορετικότητα τους και την ευφυία που περιέχουν. Οι χαρακτήρες που δημιουργησε ο κος Βέγγος έχουν τη μοναδικότητα των χαρακτήρων του Τσάρλι Τσάπλιν και άλλων μεγάλων, μέγιστων δημιουργών.
Μα δεν ήταν αυτό που με άγγιξε τόσο.
Η αύρα του, ο τρόπος του, η σοβαρότητα και ο πλούσιος συναισθηματικός του κόσμος που ελέγχει τόσο καλά με τη συμπεριφορά του!
Η ευαισθησία πρέπει να περιβάλλεται με δύναμη....αυτό είδα χθες.
Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Αλήθεια υπάρχουν; Τι ρωτώ...αφού το είδα χθες και πήρα δύναμη. Κι ένιωσα πως δεν είμαι μαλάκας για τα ιδανικά που κουβαλάω από παιδί και που προσπαθώ να διατηρήσω....
Περιμένοντας την εκπομπή (είχα δει τρέιλερ μέρες πριν), είδα άλλη μια υπέροχη εκπομπή του Ηλία Μαμαλάκη. Τι να πω! Κομμάτια της ελληνικής ιστορίας σαν παραμύθι....κι ο Μαμαλάκης σα να βγήκε από τα βιβλία μέσα, ένας παραμυθάς-ξωτικό, αγαπημένη, ζεστή φιγούρα να ξαπλώσεις στα λόγια πάνω του και να κοιμηθείς....
Τελικά...VIVA ετ3!!! Και στα άλλα κρατικά κάτι γίνεται! Άντε μπας και δούμε άσπρη μέρα....

δώρο μου πολύτιμο...

2009-05-17T12:56:00.002+03:00

Πόσα ήρθαν από τότε....
Πάντα το σκέφτομαι όταν ανοίγονται οι δρόμοι οι νέοι μπροστά μου, όταν περνώ γέφυρες, φτάνω σε λιμάνια.
Όταν τα φώτα της νύχτας με βγάζουν σε περιφερειακούς της διαφυγής και ακούω τη μουσική που τους ταιριάζει...πνευστά με σορντίνα!
Όταν καινούριες γεύσεις και αρώματα με φτάνουν σε μια στιγμή σε χώρες μακρινές, σε άλλα μέρη.
Πόσα ήρθαν από τότε....
Ένα καινούριο εγώ που ποτέ δε φαντάστηκα και που όμορφα με ξάφνιασε. Πόσα έμαθα από τότε...
Γράμματα του νου και της ψυχής...ένας καινούριος κόσμος!
Πόσο σημασία έχει η διαδρομή για τον προορισμό...αυτός που θέλω είναι μέσα από τα δάση και δίπλα στη θάλασσα.
Πόσες αλλαγές από τότε...προκλήσεις, νίκες και μικρές ήττες! Όλα στο τέλος είναι κέρδος...
Η ζωή είναι δώρο πολύτιμο...

αμάραντος....

2009-04-30T23:18:00.002+03:00

Το φως του ήλιου το πρωί πάνω στη θάλασσα που διασκορπίζεται σε μύριες ασημί πιτσίλες.

Το άγιο θαλασσινό νερό το απόγευμα με όλα τα χίλια χρώματα που αλλάζει ανα λεπτό.

Το νερό στις μαρίνες τη νύχτα με τα φώτα να αντανακλούν μέσα του, αποκαλύπτοντας τις μικρές του αναταράξεις.

Τα τρελά νερά της χαλκίδας, τα ορμητικά νερά των ποταμών....

Είναι όμορφες οι ώρες δίπλα στη θάλασσα που πέρασα και περνώ, είναι όμορφα να μυρίζω αυτή την υπέροχη αύρα, είναι απίστευτα αναζωογονητικές οι δόσεις οξυγόνου που πλημμυρίζουν τα πνευμόνια μου και ως δια μαγείας καθαρίζουν το μυαλό μου από κάθε τι άχρηστο και το κάνουν πιο δημιουργικό, πιο σοφό.

Χθες βράδυ έφυγα σχεδόν τρελή και μετά από μια μεγάλη βόλτα στη θάλασσα γύρισα γλυκιά και ήρεμη...

Υπάρχουν τόσα πράγματα να ανακαλύψεις ακόμη, φτάνει να το θες....όπως το δρομάκι προς το φάρο παρέα με τον όμορφο αδέσποτο σκύλο και τα πυροτεχνήματα που τυχαία έπεσαν σχεδόν δίπλα μας....ήταν τέλεια!!!!

Το πρωί άκουσα 'νάμα', μάλλον δεν το επέλεξα τυχαία το cd...νάμα, νερό πηγής και κάπου ανάμεσα στα τραγούδια ο 'αμάραντος'....και ταξίδεψα γι άλλη μια φορά, με το νου, το σώμα εκτελούσε μηχανικές κινήσεις οδηγώντας ένα αμάξι μέσα στην κίνηση της πολύβουης πόλης....

Αμάραντος

Θα’ρθεις μια μέρα σαν τις άλλες
Τότε που θα’χω πάψει να σε περιμένω
Μέσα απ’τις σκέψεις μου τις άδειες
Θα αναδυθείς σαν όνειρό μου ξεχασμένο

Θα’ρθεις λιγάκι πριν τελειώσει
Το ταξιδάκι της αμαρτωλής ψυχής μου
Λίγο πριν γύρει να νυχτώσει
Φωτιά θα ανάψεις στα σκοτάδια της ζωής μου

Εκεί που ο αμάραντος φυτρώνει
Στης αμμουδιάς το χρυσοκίτρινο σεντόνι
Εκεί να’ρθεις να αγαπηθούμε μια για πάντα
Μαζί να βγούμε στου άλλου κόσμου τη βεράντα

θα μου πουν οι άλλοι πότε θα κάνω την υπέρβασή μου

2009-04-27T13:22:00.002+03:00

Βάλε κάποιον να κάνει την όποια υπέρβαση εσύ γουστάρεις , την ώρα που γουστάρεις, χωρίς να το έχει ο ίδιος σκεφτεί, χωρίς να το θέλει και χωρίς να διαθέτει ηθική και μη κάλυψη...
Υπέρβαση είναι θα μου πεις, έστω και επιβεβλημένη!
Μετά όταν πάρει φόρα ο 'υπερβατικός'....κόψ' του την καλά-καλά και βάλτον να κάτσει στ' αυγά του να τα κλώσσει καλά-καλά κι αυτά...
Λατρεύω αγαπημένες παρεμβάσεις, αγαπημένων ατόμων. Είναι καλές και υγιεινές και μεγαλώνουν γερά-γερά παιδιά.
Λατρεύω αγαπημένες παρεμβάσεις, αγαπημένων ατόμων με μνήμη ψαριού και ευθύνη αιωρούμενη...

jamais

2009-04-25T13:10:00.002+03:00

Μυρίστηκες αιματάκι καλή μου εεε; Και σαν καλό βαμπίρ κατέφτασες......χαχχαχαχ!!!! Έχουμε εξοπλιστεί με καινούρια συστήματα σκόρδου.....
Σώθηκαν τα ενδιαφέροντα, τίποτα νέο στην πόλη, το να βρεις τη ζωή σου κοστίζει, οπότε...έχει πέσει πείνα και μυρίζεις το αίμα από μακριά....
Give us a break! Το έχουμε για πάρτη μας το αιματάκι...τώρα που δεινοπαθήσαμε να το βρούμε, τι λές; Θα το σκορπίσουμε σε ευκαιριακούς και πρόσκαιρους επισκέπτες της ζωής μας; Ποτέ χρυσουλάκι μου...ποτέ....jamais, never....πώς το λένε δηλαδή!!!

θα πάω στη ζούγκλα με τον ταρζάν....

2009-04-24T12:12:00.005+03:00

Τα μικρά τιγράκια, λιονταράκια, αρκουδάκια κι άλλα άγρια ζωάκια είναι τόσο γλυκά...θά θελες να τα έχεις, πολλές φορές τους δίνεις αγάπη, χάδι, τρυφερότητα, στοργή, φροντίδα όταν βρεθούν κοντά σου. Αλλά σαν δυναμώσουν, μετά από καιρό βέβαια και τύχει να τα απαντήσεις διαβαίνοντας μια ζούγκλα ή κάνοντας βόλτα στα βάθη ενός δάσους, μπορεί ακόμη και να τα σκοτώσεις από φόβο μήπως απειληθεί η ζωή σου.
Θα μου πεις τι δουλειά έχουν τα άγρια ζώα με τους ανθρώπους....
???????
Άλλη ζούγκλα η μία (αυτή των ζώων), άλλη η άλλη (αυτή των ανθρώπων). Πιο δίκαιη των ζώων....χρησιμοποιούν τα ένστικτα τα άγρια για την επιβίωση, χωρίς να έχουν δώσει ποτέ τρυφερότητα στο θήραμά τους. Και ποτέ δεν έχουν εισβάλει στη ζούγκλα των ανθρώπων....έχουν καταλάβει φαίνεται τι τσάτσικα άτιμη που είναι.....

UPDATE.....

Έχουμε ένα υπέροχο coktail.....

1/3 λάθος προσπαθειών
1/3 λάθος ενθουσιασμού
1/3 του τίποτα

Και μόλις μισό υπόλοιπο ζωής για να το απολαύσουμε.....χαχαχαχχαχαχαχχ!!!!!!

χωρίς τίτλο

2009-04-16T15:26:00.004+03:00

Ηρεμία....μια γλυκιά γαλήνη! Μόνο τα πουλιά ακούγονται! Ευτυχώς αδειάζει αυτή η άγρια πόλη κι όσοι έχουν μείνει τηρούν έναν άγραφο νόμο σιωπής. Η θλίψη, αυτή η γλυκιά, απαλή θλίψη αναπόφευκτη, διατηρεί μια σπίθα φωτός στο βάθος, μια ελπίδα, μια προσμονή....θα έρθει η λύτρωση!

Η αποχαύνωση διακατέχει το σώμα, σα να πρέπει η ύλη να ακολουθήσει το πνεύμα. Δεν αντέχω τη δουλειά αυτές τις μέρες, δεν αντέχω τη ρουτίνα...

Αύριο θα είναι ακόμη πιο άδεια η πόλη, ακόμη πιο ήμερη....κι εγώ τώρα την αποδέχομαι....μου ταιριάζει, όσο έγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό.

τούτες τις άγιες μέρες....

2009-04-14T15:42:00.003+03:00

Το πάω καλά....όσους είναι βλαπτικοί και ανούσιοι τους έχω απ' όξω....μα πρέπει πια να τους βγάλω κι από μέσα μου μαζί με όσα συνέβησαν. Τις μέρες αυτές αναλογιζόμαστε όλοι τον προσσωπικό μας γολγοθά. Διάβασα κείμενο κάποιου blogger και ήταν σα να διάβαζα το δικό μου εσωτερικό ζόρι.
Νιώθω πως πρέπει να γίνω απόλυτη και θα γίνω....με ερεθίζει άσχημα ακόμη και η υποψία ανθρώπων που αν και απόντες, θυμούνται, όταν πρέπει για την προσωπική τους ικανοποίηση, να χώσουν τη μύτη τους στις ζωές των άλλων. ΟΧΙ....σαν της 28ης....μάθε νέα από τη Σκορδά, η δική μου ζωή δε σε αφορά και δε θα κρατήσω ούτε την τυπική σχέση μαζί σου τη στιγμή που έχεις αυτή τη νοοτροπία. Κράτα τη ζωή σου και τα προσωπικά σου θέματα. Διαφύλαξέ τα επίσης. Αν όμως σε πιάσει το ανικανοποίητο ή η περιέργεια που κληρονόμησες και δε λες να τινάξεις από πάνω σου....ΘΥΜΗΣΟΥ! Όπως κρατάς τα δικά σου, κράτα και τη φόρα να σκαλίσεις και να αναμοχλεύσεις την ιδιωτική ζωή του άλλου...
Πάντα υπάρχουν ενδιάμεσα άτομα που μας συνδέουν και όλοι γνωρίζουμε πως τίποτα δε μένει κρυφό. Ίσως δε χρειάζεται κιόλας αν είμαστε ξεκάθαροι και αποφασισμένοι για το τι δρόμο θέλουμε να ακολουθήσουμε. Κι αν αδιαφορείς και το δείχνεις πως δε σε νοιάζει αν ζει ή πέθανε ο άλλος, δε χρειάζεται να ξεψαχνίζεις τους ενδιάμεσους. Και πριν μπεις στα ενδότερα θυμήσου. Υπάρχει μια ανθρώπινη ερώτηση που προηγείται όλων των άλλων. Τι κάνει ο τάδε....είναι καλά; Άντε στο καλό πια....χρονιάρες μέρες....

μουσουλ-Μάνες....

2009-04-09T15:22:00.006+03:00

Η κάθε πονεμένη κοπέλα που χάνεται στα βάθη της ανατολής κι έχει βιώσει στο πετσί της τη διάκριση, την υποβάθμιση, την έλλειψη ανθρώπινης συμπειφοράς ως προς το άτομό της, την κατακρεούργηση των γεννητικών της οργνάνων και την απουσία από τη ζωή γενικότερα, έχει μια ευκαιρία στη ζωή της να κάνει τη διαφορά, να βάλει ένα λιθαράκι, να βοηθήσει το γένος της να προχωρήσει έστω μισό βήμα παραπέρα.....αλλά δεν το κάνει τις περισσότερες φορές.
Η ευκαιρία αυτή έχει δυο παρακλάδια ανάλογα με το τι θα είναι στη ζωή. Είτε μάνα κόρης, είτε πεθερά κάποιας νύφης....
Ποια θα είναι αυτή όμως που θα κάνει τη διαφορά; Ποια θα μπορέσει να ξεπεράσει τα όρια του πόνου και της θλίψης, την πίκρα της απόρριψης και να ανοίξει γενναιόδωρα και μεγαλόψυχα ένα παράθυρο στο πετρόχτιστο σπίτι της για να λιαστεί και να αναπνεύσει ένα άλλο πλάσμα; Κι αν δυσκολεύεται να κάνει την υπέρβαση για την κόρη της, πως θα την κάνει για τη νύφη της; Κι αυτή σε ποια όρια θα υπάρξει και σε ποια ζωή θα ορθώσει το ανάστημά της; Πώς θα νιώσει την ύπαρξή της αν τη συγκεκριμένη στιγμή που μπορεί δεν ασκήσει δύναμη και δυναμική; Και σε τι τομείς θα είναι η δύναμη και δυναμική που θα ασκήσει; Δυστυχώς στους νόμους και κανόνες της περιορισμένης ζωής της. Κι έτσι γίνεται αυτή που διαφυλάσει και παραδίδει, χωρίς να αφήνει περιθώρια εξέλιξης, τους κανόνες καταδυνάστευσης του φύλου της. Εγωιστικά κι εσφαλμένα παίρνει την εκδίκησή της....
Εγώ βέβαια γι αυτές τις γυναίκες έχω διαβάσει μόνο....δεν έχω προσωπική εμπειρία. Η εμπειρία μου περιορίζεται στις 'μουσουλ-Μάνες' του χριστιανισμού τις οποίες θεωρώ τις χειρότερες του είδους. Ακολουθούν παρόμοια μονοπάτια χωρίς να έχουν ζήσει τόσο άσχημα και χωρίς να είναι τόσο δύσκολα τα βήματα εξέλιξης που καλούνται να κάνουν.

κοιτώντας χαλαρά μια σπουδαία ταινία....

2009-04-05T22:15:00.003+03:00

Σήμερα είναι κυριακή....ακόμη! Και δεν νιώθω το γελοίο συναίσθημα της κυριακής....ευτυχώς.

Και δε νιώθω τύψεις επίσης γι αυτή τη γλυκιά χαλάρωση και ξεκούραση που απόλαυσα κατα τη διάρκεια της μέρας.

Μετά από δυο τουλάχιστον χρόνια χόρτασα ύπνο μέχρι τις μιάμιση το μεσημέρι. Βαρύς αλλά αναζωογονητικός ύπνος που τον είχα ανάγκη, που μου δώρισε την πρωινή όψη που για καιρό είχα χάσει και ξεχάσει.

Το ταξίδι στο παρελθόν συνεχίστηκε σα σήριαλ καθημερινό μέσω των φωτογραφιών που συνέχισα να μετατρέπω και να αρχειοθετώ, λίγο μετά τον καφέ που είχε παγώσει...

Το φαγητό καθυστέρησε κι αυτό με τη σειρά του αλλά υπέροχο στην απλότητά του. Λίγο κρασί παγωμένο, μυρωδιές φρούτων και γέλια....

Τώρα γράφω χωρίς να προσέχω ιδιαίτερα την ταινία στην ετ, αλλά οι αργοί ρυθμοί της, οι εικόνες και οι ήχοι της με έχουν ηρεμήσει ακόμη πιο πολύ.

Μου θύμισε πως πρέπει να συλλέξω ήχους άπ'οτιδήποτε αγαπώ....ήχους του κύματος, του νερού γενικότερα, του ανέμου, των εντόμων του καλοκαιριού, των πουλιών...ή καλύτερα να πάω να τους βρω!

hey, αδιάκριτοι!!! σταματήστε τις διακρίσεις...

2009-03-26T12:19:00.004+02:00

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τις διακρίσεις και ρε γαμώτο πολλές φορές τις κάνουμε ασυναίσθητα ή τις δεχόμαστε απροκάλυπτα. Όσο πιο εγωκεντρικοί και αδιάλακτοι είμαστε τόσο περισσότερες διακρίσεις κάνουμε. Είναι γιατί δεν περνάμε σε αυτές τις περιπτώσεις από καμία κρισάρα τα συναισθήματα ή τη συμπεριφορά μας, κοινώς 'στην κοσμάρα μας'. Εμείς τι νιώθουμε και πως το βλέπουμε έχει σημασία.
Είναι ένα μικρό έγκλημα όταν γίνονται διακρίσεις κι άλλο ένα όταν τις αφήνουμε να λαμβάνουν χώρα μπρος τα μάτια μας. Να εξαλείψουμε κάθε διάκριση; χλωμό το κόβω....αλλά μπορούμε να την εμποδίσουμε λίγο, με όποιο τρόπο.
Με αυτά και με άλλα δοκιμάζονται καθημερινά τα νεύρα μου με προσωρινά θύματα τον έλεγχο και την ισορροπία μου. Και ιδού το ερώτημα: να κάνω σαματά για τη διάκριση και τη χαμένη ισορροπία μου ή να προσέχω και να είμαι με έναν πέλεκυ πάνω από συγκεκριμένους αδιάκριτους που συνεχίζουν να κάνουν διακρίσεις ζώντας στην κοσμάρα τους....ΟΙ ΔΥΣΤΥΧΟΙ!

τα λόγια περιτά

2009-03-23T11:36:00.002+02:00

Κυριακή πρωί, ανατολικά της αττικής, φωτογραφίζω μέσα από το αυτοκίνητο όλη τη μαγεία που δωρίζει απλόχερα η φύση εκείνη την ώρα....

όλα καλά

2009-03-20T23:38:00.002+02:00

Αχχχ! Γεμάτη η μέρα σήμερα. Από χαρά, από καθήκοντα, από κουβέντα, από τρεχάματα, από απολογισμούς, από μικροψώνια, από μικροχαρές.
Μερικές μέρες ρέουν σα γάργαρο νερό και περιέχουν τόσα όσα μπορεί να χωρέσει μια μέρα κι ακόμη παραπάνω....
Η ώρα γύρω στο σούρουπο ήταν το απώγειο αυτής της παρασκευής γιατί με βρήκε στο καταλληλότερο μέρος για να χαρώ αυτό τον ορίζοντα με το ξάστερο μπλε και τα απίστευτα σύννεφα...
Το βραδάκι έκανα λίγες δουλίτσες στο σπίτι με πολύ χαρά γιατί αύριο είναι σάββατο και το καθιερωμένο μου δρομολόγιο λίγο αργότερα έγινε παρέα με μουσική από το σταθμό μελωδία....ό, τι καλύτερο.
Τώρα χαλαρώνω με μια γλυκιά ζέστη να με τυλίγει και την ελπίδα πως αύριο δε θα είναι τόσο ακραία τα καιρικά φαινόμενα που πρόβλεψαν. Άλλωστε είπαν πως από σήμερα θα βλέπαμε αισθητή διαφορά στον καιρό αλλά η μέρα τελικά ήταν εξαιρετική....το σήμερα σε ένα λεπτό φεύγει. Είναι 11 και 59 και όλα καλά!!!

ζιζάνια

2009-03-18T00:25:00.002+02:00

Αχ!!! Υπάρχει ένα ζιζανιάκι μέσα μου. Και δεν είναι σχήμα λόγου για να πω πως κρύβω μέσα μου ένα άτακτο παιδί ή πως η άλλη μου φύση είναι ένα ζαβολάκι που δεν έχει σχέση με αυτό που κατα μεγάλο ποσοστό δείχνω και είμαι.
Αναφέρομαι στη ζήλεια που νιώθω μερικές φορές για μερικά πρόσωπα και πράγματα κι αυτό συμβαίνει μόνο σε κάποιες φάσεις και συνθήκες γιατί κατα πάσα πιθανότητα αυτό που εννοούμε ζηλιάρα με όλη τη σημασία της λέξης δεν είμαι επουδενή.
Το σιχαίνομαι αυτό όταν το νιώθω, όταν το ζίζανιάκι με τριβελίζει και παλεύει να με μεταμορφώσει σε κάτι μικρό και άθλιο. Δεν αντέχω αυτή την αίσθηση, τρελαίνομαι....ψάχνω από κάπου να πιαστώ σε ένα άδειο μέρος παγιδευμένη με μια παγωμάρα να τυλίγει την ψυχή μου και να την αδειάζει από κάθε τι καλό. Ποτέ δε θυμάμαι πως φεύγει αυτό το συναίσθημα ενώ σίγουρα θυμάμαι για ποιους λόγους ή αφορμές ήρθε. Φεύγει ξαφνικά; Ίσως όχι...αν έφευγε ξαφνικά κι απότομα ίσως θυμόμουν κάποια ανακούφιση. Αλλά όχι...δεν θυμάμαι. Κάνει τον κύκλο του αφού παίξει καλά-καλά με τα νεύρα μου, βρει σε κάποιες γωνίες που αιμοραγούν κάνοντάς τες ακόμη χειρότερα, γλεντάει με την τρέλα μου για κάμποσο κι αφού με αφήσει εξαντλημένη σε μια γωνιά, φεύγει αργά-αργά ακροπατώντας σαν το γάτο.
Κάποια μέρα θέλω να του δείξω την πόρτα να φύγει οριστικά και να μην ξανάρθει...άλλωστε μόνο ένα μικρό ζιζάνιο είναι. Κάποιο φάρμακο θα υπάρχει για να το κάνει να τρομάξει....

its so lovely when its sunny....

2009-03-17T15:34:00.002+02:00

Kathe xeimwna vuthizomai sto telma, ekmidenizetai i uparksi mou, kolubaw se mia ateleiwti thalasa thlipsis kai aniborias.
Autos o xeimwnas itan ipios omws, ena anapantexo dwro, mia tonwtiki enesi pou eixa anagi. Poli gluka ginetai i metavasi stin anoiksi pou me ta prwta skirtismata tis mou deixnei pws den xreiazetai polu douleia gia na vrw tous vioruthmous mou pou elaxista exoun diataraxthei...
Ti mou eipes xthes thumasai? 'go to l.a man'....noooo.....l.a sucks....'then go to africa'....xaxaxa....thats better....borw kai asia kalutera!
O metavolismos mou kathe xeimwna zimiwnetai kai thelw trofi isa me mias arkoudas gia na sunelthw ki auto me rixnei sta patwmata. Ki o favlos kuklos arxizei gia na teleiwsei kapoia stigmi afinwntas omws to mikro simadaki tou pou prostithetai sta simadakia twn proigoumenwn xronwn....

οδοιπορικό σε δυο επίπεδα

2009-03-12T13:33:00.005+02:00

Προσπαθώ να θυμηθώ αλλά είναι μάταιο. Αυτό τον κόσμο, αυτά τα σοκάκια, αυτή την ατμόσφαιρα....
Κρίμα! Ένα ονειρικό παραμύθι που γλιστράει και κατρακυλάει αργά και σταθερά από τις σκάλες του νου μου πριν προλάβω να το πιάσω. Κάθετες σκάλες σαν αυτές που φοβάμαι, σαν αυτές των ναών στο Θιβέτ.

χρόνια μας πολλά!

2009-03-08T15:00:00.005+02:00

Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα!!! Είμαι γυναίκα, μάνα και γιορτάζω σήμερα τη γυναικεία φύση μου που με έκανε πρώτη φορά μάνα αυτή ακριβώς τη μέρα!!! Ναι, ναι....8 μαρτίου γιορτάζω σα γυναίκα και μάνα, 8 μαρτίου γιορτάζει η πρώτη κορούλα μου τα γενέθλειά της αλλά και τη γυναικεία της υπόσταση, ιδιαίτερα σήμερα που κλείνει τα 18. Και η μικρή μου γιορτάζει. Σήμερα είναι μια ξεχωριστή ημέρα λοιπόν και θα τη γιορτάσουμε με έξοδο-έκπληξη όλη η οικογένεια :)))) Κάτι που θα έχει ατμόσφαιρα και γλέντι με έναν τρόπο που δεν έτυχε μέχρι τώρα να 'δούμε' και συσχετίζεται με μια πρόσφατη ενασχόλησή μας κλπ....κλπ.

Είμαι πολύ χαρούμενη :)))) Ναιιιιιι!!!!

Χρόνια πολλά λοιπόν!!!! Χρόνια πολλά Γκέλυ μου γλυκιά και όμορφη, να είσαι πάντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη και ό,τι επιθυμείς εύχομαι να πραγματοποιηθεί!!!!

Χρόνια πολλά και σε όλες τις γυναίκες....τις υπέροχες γυναίκες που ομορφαίνουν αυτό τον πλάνήτη, αυτή τη ζωή....

Χρόνια μας πολλά Γκέλυ και Νένα, γυναίκες αυτού του σπιτικού που όλο και πιο όμορφο και καλό γίνεται....

to pio duskolo pragma sto post einai na vreis titlo....

2009-03-07T13:29:00.002+02:00

kai ksafnika ola xalane, aporuthmizontai kai duskola kinountai. H karekla vouliazaei kai stravwnei, ta ellinika den bainoun, o xwros exei kalufthei apo skoni.
Xthes efaga vroxi sto kefali. Mes ti zali mou arga ti nuxta diavasa pws perieixe skoni apo afriki pou metefere radienerga apo tsernobil. Ti na pw! Prin 22 xronia peripou eixa faei alli mia vroxi sto kefali ligo meta apo ekeino to atuxima. Kai kati mou elege to apogeuma pws auto pou planatai stin atmosfaira den einai gia kalo. Mia mustiria aithali pou murizei kameno.
Akolouthise i ruba sti sxoli xorou pou me ekane xaroumeni kai mia omorfi volta pros eksoxiko proastio gia kafedaki kai glukaki. Apla gemisame endiameso xrono.
To vradu arga piga na organwsw tin ekpliksi tis kuriakis kai simera to prwi pali pira sta sovara to rolo mou.
Tha parameinw stin ataka tin teliki pou eipa ki ekleisa tin kouventa. O kathenas analoga me ton tropo tou kineitai kai zei kai xrewnetai ta thetika kai arnitika twn energeiwn tou. Ki egw exw arnitikes parenergeies apo ton tropo pou epilegw na feromai opote giati na kanw mathima? O kathenas mas proxwra kai mathainei. Sto finale i afentomoutsounada mou einai i pio rigmeni tis upothesis opote den dikaioumai na omilw kai na prizw kanenan. Sorry an se epriksa...
Prepei na to parw alliws giati simadia katathlipsis diagrafontai entona panw mou. Kai telika diapistwnw pws kathe enas pou erxetai se tetoia katastasi kai den paei sto giatro, den to kanei apo egwismo alla apo apli variomara....tromara mou....

σαν περγαμόντο....

2009-03-03T20:30:00.002+02:00

Πώς μου ήρθε να βάλω την λεζάντα 'σαν περγαμόντο'; Είναι που πολλές φορές κάτι μονότονες μέρες σε κάτι ανιαρές διαδρομές, γεμάτες καυσαέρια και κόρνες, οι διαδρομές μου με έβγαζαν σε κάτι μικρά τμήματα πόλης με άρωμα από χθες και στοιχιμένες νεραντζιές....

χαχαχαχχαχα!!!!

(τις είχε βάλει κάποιος να στοιχιθούν)

Νεραντζιές...ναι!!! Κάποιος ελλεεινός τις ταρακουνούσε που και που για να πέσουν τα καλοθρεμένα νεράντζια στα μηχανάκια και στα αυτοκίνητα κάνοντάς να ενεργοποιηθούν οι συναγερμοί τους. Τι άρωστα άτομα κυκλοφορούν Θεέ μου....

Παρολ' αυτά το λεπτό αλλά συνάμα έντονο άρωμά τους διαχεόταν και σαν στιγμιαία αρωματοθεραεία με έκανε να παίρνω μια βαθιά αναπνοή που όσο δειαρκούσε είχα κλειστά τα μάτια κι έκλεινα σε αυτή τη στιγμή όσα όνειρα μπορούσαν να χωρέσουν.

Το υπέροχο γλυκό τους είναι το ίδιο ονειρικό με το άρωμά τους. Αναμειγνύεται η γλύκα με την πίκρα σε τέλειο ποσοστό...είναι σχεδόν μεθυστικό αν τρως περγαμόντο....κάτι σα να μεθάς με κρασί γλυκόπιοτο που μέσα του έχει φρούτα.

Το χρώμα ζεστό και φωτεινό....με το σιρόπι να μοιάζει με αυτά τα κρύσταλα που τα διαπερνάει το φως...

Μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής σε έναν καρπό που γίνεται γλυκό, που γίνεται ποτό....το χρώμα, το άρωμα, η γεύση, η διαφάνεια. Ό,τι περιέχει είναι αυτό που επιλέγω να περιέχει η ζωή μου.

τι είναι τελικά κακό;

2009-03-01T00:10:00.002+02:00

Κι αν το βράδυ είναι μονότονο, το κακό δεν είναι εκεί. Κι αν δεν πρόλαβα να κάνω αυτά που ήθελα το κακό δεν είναι εκεί. Κι αν δεν έχω καταφέρει να ζω όπως θα ήθελα το κακό δεν είναι εκεί. Κι αν θυμάμαι και βουρκώνω το κακό δεν είναι εκεί....

Το να με κατηγορώ....μήπως....αυτό είναι το κακό;

Υπάρχει κάπου μια ηρεμία βαθιά χωμένη που τα κάνει όλα απλά κι όμορφα. Υπάρχει μια αποδοχή που τα γλυκαίνει όλα, υπάρχει μια ελπίδα που τα φτιάχνει όλα....

παρέα με τον klimt

2009-02-19T23:49:00.003+02:00

Η σκέψη μου δουλεύει πάλι ασταμάτητα και τα όνειρά μου έχουν γίνει περίεργα, εξωτικά, λίγο μπερδεμένα, ευτυχώς ελάχιστα φοβικά.

Έχω αγχωθεί και μικρές φοβίες έχουν στήσει χορό γύρω από το στομάχι μου. Τα νεύρα μου κάποιες στιγμές γίνονται κορδέλες αλλά ευτυχώς προσπαθώ να ελέγξω και νομίζω τα καταφέρνω.

Το κρύο σήμερα αρκετά αναζωογονητικό και σοκαριστικό συνάμα, έφερνε προς το απόγευμα δόσεις λίγδας που καιγόταν...ωραία τσικνοπέμπτη έφτασε πάλι.

Η μέρα μου δώρισε πέντε λεπτά συγκλονιστικού ουρανού με ένα χρώμα απερίγραπτο και ορδές πουλιών που έφευγαν άρον-άρον.

Το βραδάκι πάλι η ίδια φόρτιση, το ίδιο σαράκι. Επίλογος η αναζήτηση της μοναξιάς, της σιωπής.....

Αυτά τα ολίγα.

λίγα λόγια....αρχή και τέλος!

2009-02-15T18:49:00.003+02:00

I had to stop that dangerous journey to nowhere, to madness. Two travellers, lost in their own chaotic feelings, trapped and locked in their own chains....
I think, i was the brave one, the only one who thought brightly for a moment. The person who cleared his mind for just a second....

Yes....it was a dead end and the journey had to stop. Otherwise the crash on the wall at the end of the road would cause unbearable pain.

..........................................................................................................................................

σοκολάτες και λουλούδια....οποτεδήποτε!

2009-02-13T20:25:00.006+02:00

Δεν θέλει πολύ για να γίνει η ζωή σαν ζωγραφικός πίνακας, μυρωδιές και χρώματα αν εισβάλουν αναπτερώνοντας τις αισθήσεις, δεν θέλει πολύ για να νιώσεις ξεχωριστά, γιορτινά, να διώξεις λίγο την κατήφεια και να επικεντρωθείς στην ομορφιά....

Χμμμ!!!! Δεν έχει σχέση αλλά έλα που κολλάει όλο αυτό ταμάμ με την αυριανή γιορτή...χαχαχαα!!!!

wild at heart...το καλό που σου θέλω!!!

2009-02-11T23:17:00.003+02:00

wild at heart....τον βρήκα τον τίτλο! Ας είναι καλά το imdb. Δεν μου έκανε αίσθηση τότε...έκανε σε κάποιον άλλον/η αλλά σε μένα όχι. Δεν είχα νιώσει καμιά απειλή για καμιά αγάπη....ή δεν υπήρχε η περίπτωση να γίνω η κακιά μάγισσα που εισβάλει στο όνειρο.

Από πόσα κανάλια όμως σε βάζει η ζωή να περάσεις...

Από τόσα, όσα για να δεις τον εαυτό σου σε όλους τους ρόλους, ακόμη κι αυτού της μάγισας.

Αθελά σου καμιά φορά στο όνομα της προσοχής και της υπερ-προστασίας καταδυναστεύεις και στιλιτεύεις την αγάπη....

Όχι πια....όχι εγώ!

όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν...

2009-01-23T00:54:00.004+02:00

Περνάνε τα χρόνια...και διαπιστώνω πως άλλα αλλάζουν κι άλλα μένουν πεισματικά ίδια. Το μεσημέρι παρατηρούσα τη σχολική τροχονόμο καθώς περνούσα με το αυτοκίνητο. Το θέμα 'σχολείο' για μένα έχει ουσιαστικά τελειώσει, τα παιδιά βρίσκονται κοντά στην ενηλικίωση και ήταν έκπληξη να διαπιστώνω πως η σχολική τροχονόμος ήταν μια από μάνες που μαζί περιμέναμε στο σχόλασμα του νηπιαγωγείου πριν πολλά χρόνια. Στα ενδιάμεσα έτη φαντάζομαι απέκτησε κι άλλο ή άλλα παιδιά που την καθιστούν ενεργό μέλος του συλόγου γονέων και κηδεμόνων και της ανανεώνουν τις ασχολίες και δραστηριότητες που αφορούν τη σχολική κοινότητα και που με αίσθημα ευθύνης και συνεργασίας αναλαμβάνει.
Κι αν έκλεισε μια περίπου δεκαετία το πρώτο της το παιδί στα θρανία με κίνδυνο αυτή η μάνα να βγει στη σύνταξη, έχει τη δεύτερη δεκαετία και βάλε του επόμενου παιδιού και ίσως κάποια χρόνια του μεθεπόμενου.
Πολλές φορές περνώντας σκέφτομαι....εγώ μεγαλώνω? εγώ προχωράω? εγώ ξεχνάω? εγώ μόνο έχω την τάση να αλλάζω τα πράγματα στη ζωή μου? τι γίνεται επιτέλους!
'Η αυτές περνάνε μια χαρά κοτσάνι, τα έχουν βρει με τη ζωή τους κι εγώ ανικανοποίητη ακόμη ψάχνω δεν ξέρω κι εγώ τι.....
Ή εγώ προχωρώ νορμάλ το δρόμο μου κι αυτές έχουν μείνει κολλημένες σε κάποιο μοτίβο που τις βόλεψε. Χμ! δεν είναι κι άσχημο μοτίβο, συγκεντρώσεις με δασκάλους, με γονείς, ημερίσιες εκδρομές, εκδηλώσεις και γιορτές. Απλά κι ωραία πράγματα....ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑΑΑΑΑ !!!

σιγά σιγά

2009-01-21T12:07:00.002+02:00

Μερικές φορές δεν θέλω να δω συγκεκριμένα πράγματα, δεν θέλω να ακούσω συγκεκριμένα πράγματα, δεν θέλω να ψάξω συγκεκριμένα πράγματα.
Νιώθω πως πρέπει να κάνω λίγο πίσω, να ελέγξω τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα που πηγάζουν από κτητικότητα, ανασφάλεια και δημιουργούν διάφορα συμπλέγματα και σε άλλες σχέσεις ή καταστάσεις πέρα από αυτές που με αφορούν άμεσα.

Τα σκεφτόμουν λίγο πριν κοιμηθώ και προσπάθησα να φρενάρω τις σκέψεις γενικώς....είπα οκ! δεν χρειάζεται να με πάρει ο ύπνος μ'αυτή τη σκέψη...δεν χρειάζεται να το κουράσω άλλο...αρκεί μια φορά να το πάρω απόφαση και θα λειτουργήσει.

Πεθύμησα νύχτες παιδικές που το μυαλό άδειο, ακούραστο κι απαίδευτο, σχετικά αγνό, αφηνόταν στο τα παρατηρεί χωρίς να σκέφτεται. Παρατηρούσα απλές λεπτομέρειες του χώρου στο σκοτάδι κι άκουγα ήχους όπως τριξίματα, απαλά χτυπήματα, φυσήματα του αέρα μέχρι να με πάρει ο ύπνος ....τόσο απλά.

Το προσπαθώ τα τελευταία βράδια χωρίς μεγάλο αποτέλεσμα. Για κάποιο μικρό χρόνο αφήνομαι στην κενότητα του τόπου και του χρόνου αλλά οι σκέψεις σιγά-σιγά εισχωρούν κι έτσι όλο αυτό το 'μαγικό κόλπο' χάνεται...

Edith κι Έλενα

2009-01-20T20:42:00.003+02:00

Το προπερασμένο βράδυ προσπάθησα να ζωγραφίσω μια υπέροχη φωτογραφία της edith piaf, την οποία είδα σε άρθρο του down town που αφορούσε το φλερτ της με τον Δημήτρη Χορν.
Η Edith ήταν καθισμένη στο περβάζι ενός τεράστιου παραθύρου με φόντο το ατέλειωτο ατμοσφαιρικό γκρι που συνθέτουν οι αναρίθμητοι, πανύψηλοι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης. Φορούσε ένα ταγιέρ, τόσο γνώριμο σε μένα, το έχω δει σε κάμποσες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της μαμάς την εποχή πριν παντρευτεί.
Όσο τη ζωγράφιζα σιγοτραγουδούσα κάποιο τραγούδι της....όχι το γνωστό 'δεν μετανιώνω'...
Χαλάρωσα....όταν τελείωσα το τερατούργημά μου συμπλήρωσα στη διπλανή σελίδα την ημερομηνία και από που πάρθηκε το θέμα.
Το περασμένο βράδυ ήρθε η σειρά μιας δικής μου φωτογραφίας να κακοποιηθεί δια χειρός μου για το όφελος της νυχτερινής μου γαλήνης, ηρεμίας, συγκέντρωσης, χαλάρωσης κλπ. Στο τέλος συμπλήρωσα και σε αυτήν δίπλα την ημερομηνία και δυο λογάκια.
Η μουσική υπόκρουση κατα τη δειάρκεια του 'εγκλήματος' ήταν τα 'πυροτεχνήματα' της Έλενας Παπαρίζου. Δεν ακούω ελληνικά τραγούδια εκτός από κάποια έντεχνα αλλά αυτό το κομμάτι με συγκίνησε....δεν ξέρω γιατί.
Κι αυτό το σιγοτραγουδούσα...
Να δω σήμερα το βράδυ σε ποιο θέμα θα ξεσπάσω και τι θα σιγοτραγουδήσω...

όχι και τόσο άσχετα

2009-01-17T01:44:00.002+02:00

Δεν μπορεί κανείς να μου περιορίσει το μυαλό, τη σκέψη, τη φαντασία, τη φαντασίωση, τις αισθήσεις, το όνειρο, την ελπίδα, την προσδοκία, την όρεξη, το κέφι, την προσπάθεια, την πίστη, τη γνώση...

Δυνατά όπλα...

Μπορούν να αντισταθμίσουν κάποιες σημαντικές ελλείψεις.

Τα όπλα καμιά φορά δεν είναι αρκετό να τα κατέχεις αλλά και να μπορείς να τα αξιοποιείς.

Τότε γίνεσαι δυνατός και ίσως πραγματικά ολοκληρωτικά ελέυθερος ._

dubai money miracles

2009-01-15T15:02:00.002+02:00

den einai apisteuto?

2009-01-13T23:17:00.004+02:00

Στο παλιό μου σπίτι υπήρχαν κάτι εικόνες αγίων στους τοίχους κρεμασμένες ήδη από την εποχή πριν παντρευτώ. Η μαμά μου είπε πως για το καλό πρέπει να μείνουν εκεί κι εκεί έμειναν ως τη στιγμή που μετακόμισα σε άλλο σπίτι, δεκαεπτά χρόνια μετά το γάμο μου. Προστάτες αγίους δεν είχα, ούτε ένιωσα την ανάγκη ποτέ να φτιάξω εικονοστάσι με καντήλι. Πολλές φορές δεν καταλάβαινα κάτι ηλεκτρικά καντήλια που έβλεπα στην αγορά.

Τέσπα...

Τελευταία που ασχολούμαι με το να διαβάζω για ζωγράφους και να βλέπω πίνακές τους, έχω διαπιστώσει πως με εκφράζουν κάποια θρησκευτικά θέματα κάποιων ζωγράφων. Ο καθένας έχει απεικονίσει με διαφορετικό τρόπο τα Θείο.

Ο Μυταράς άκουσα σε μια εκπομπή έχει τοιχογραφήσει ολόκληρο εκκλησάκι μιας περιοχής λίγο έξω από την Αθήνα με τη γνωστή τεχνική του....αυτή που τον χαραχτηρίζει τόσο έντονα. Όταν δεις μια φορά πίνακα του Μυταρά, μετά τον αναγνωρίζεις.

Κι έτσι μέστωσε μέσα μου η ιδέα (μιας κι έχω καταλήξει σε έναν δικό μου τρόπο πίστης πια) πως θα ήθελα να τοποθετήσω στο σπίτι μου κάποιες απεικονίσεις θρησκευτικών θεμάτων από ζωγράφους.

Χρόνια φύλαγα μια αφίσα από σκληρό χαρτί. Τον πίνακα spoliation του Θεοτοκόπουλου. Είχα αγοράσει κάποια βιβλία και η εκδοτική την πρόσφερε σα δώρο. Την τοποθέτησα κάπου, μετά κάπου αλλού, πρόσφατα θυμόμουν την τελευταία της θέση μετά τη μετακόμιση και τώρα που θέλω να την κορνιζάρω βγάζοντάς την στην επιφάνεια δεν τη βρίσκω.

Ας αναρτήσω εδώ τουλάχιστον τη φωτογραφία του πίνακα κι ας ελπίσω μετά την ηλεκτρονική ανάρτηση κι ένα γερό ψάξιμο κάποια στιγμή που θα μπορώ, πως θα βρω τη συγκεκριμένη αφίσα.

έτσι θέλω να βλέπω τη ζωή απο εδώ και πέρα

2009-01-13T01:44:00.007+02:00

THIS LIFE IS SO COMPLICATED

UNTIL WE SEE IT

THROUGH THE EYES OF A CHILD...

REAMMON

μια μικρή συνέχεια

2009-01-09T21:19:00.002+02:00

Συνέχεια του χθεσινού 'με βαρέθηκα'...

Είναι κάποιο άτομο που αραιά και που νιώθω πολύ άνετα μαζί της. Αυτή είπε πρώτη 'βαρέθηκα' εννοώντας 'σε βαρέθηκα'. Είχε πει: βαρέθηκα να κοιτάς πίσω σα να σε κυνηγάνε, βαρέθηκα να μιλάς σιγά μήπως κι ακουστείς, βαρέθηκα να κλείνεις τα παράθυρα για να πεις τη γνώμη σου. Μπορείς σε παρακαλώ να τα γράψεις όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι και να φωνάζεις και να μη σε νοιάζει τίποτα? Είσαι στο σ π ί τ ι σου, στο χώρο σου, κάνε αυτό που θες, νιώσε ελεύθερη.....'

Αυτά!

Νομίζω μπορώ 'φιλενάδα'!

Πάνω απ' όλα θέλω....πάνω απ΄όλα νομίζω είναι το καλύτερο....το σωστό....

: )) : )) : )) : ))

τα κεφάλια μέσα

2009-01-07T01:56:00.002+02:00

Τελειώνουν αύριο κι αυτές οι διακοπές. Οι πιο περίεργες από πολλές άλλες που έχω ζήσει. Μια περίεργη ατμόσφαιρα εν μέσω έκρυθμων γεγονότων, η ανάγκη φιλότιμο από μαγαζάτορες και φορείς να κυλήσουν ομαλά τα χριστούγεννα.
Εγώ κατάφερα τελευταία στιγμή να καλέσω τους δικούς μου. Χωρίς να φτιάξω γαλοπούλα κλπ...αλλά δε βαριέσαι, καλή καρδιά και του χρόνου να 'μαστε καλά. Αλλά εδώ που τα λέμε κάθε χρόνο καταφέρνω όλο και λιγότερα.
Κανα δυό μέρες πριν την πρωτοχρονιά, ταβλιάστηκα κανονικά. Τα τελευταία ψώνια τα έκανε η μεγάλη μου....γλυκά, πίτα, σαμπάνια. Η μικρή βοήθησε τον μπαμπά της στο μαγαζί. Το περίεργο είναι που μου έτυχε το φλουρί...χαχαχα!!! πιστεύω να είμαι πιο τυχερή το 2009.

Αν και ξεκινάει με ένα δικαστήριο αύριο αλλά το παραβλέπω. Να παν να γαμηθούν όλοι οι αλήτες και οι άχρηστοι. Εμένα κανένας μαλάκας δεν θα με πτοήσει πια.

2009 λοιπόν. Από μικράκι το άκουγα....'ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΙ ΓΩ, ΘΑ ΜΑΙ 60 ΧΡΟΝΩΝ ΚΙ ΕΣΥ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΦΑΙΝΕΣΑΙ ΝΕΑ' κλπ...Τουρνάς τραγουδούσε κι εγώ σκεφτόμουν το αστρονομικό έτος 2009! Πώς θα είμαι, πού θα είμαι, τι θα έχω ζήσει.

Οι μικρές καλούτσικα πέρασαν...αν και ωφείλω να πω οι διακοπές κρατάνε τόσο που αρχίζεις και βαριέσαι από ένα σημείο κι έπειτα. Θα πας σινεμά, θέατρο, για καφέ, για φαγητό, για ψώνια...από ένα σημείο κι έπειτα δεν έχεις τι αν κάνεις! Θα σε φάει κανα δυό μέρες η ρέκλα και το κρεβάτι μέχρι που θα γκώσεις...θα παρακαλάς να ξεκινήσουν τα γαμημένα τα σχολεία και να έρθουν οι κανονική ρυθμοί στη γαμημένη την κωλοδουλειά.

Και το δέντρο? Α!!! ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑΑΑ....ποιος θα το ξεστολίσει....ΩΕΩ??? Που μοιάζει ήδη τόσο άκυρο και παράκαιρο? Καλά μου έλεγε η μεγάλη μου να μην στολίσω....το χουν χορτάσει λέει...its ok.

sleeples in athens

2009-01-05T03:22:00.004+02:00

sleeples in athens....

Χθες επισκέφθηκα τη σελίδα μου στο myspace και έγραψα στο status...sleeples in athens.

Έχω κάνει τη μέρα νύχτα...

Χθες...χμ...μάλλον προχθές, μου την 'έδωσε' γύρω στα μεσάνυχτα και πήγα για παγωτό στην Αγία Παρασκευή.

Είχα σκοπό για ένα hagen datz στο χέρι και ολοταχώς πίσω, αλλά προέκυψε κολασμένο φοντύ σοκολάτας με μπαλίτσες παγωτού, φρούτα, μπισκότα και μπράουνι....omg!!!

Τρεις το μοιραστήκαμε, εγώ δοκίμασα διακριτικά, παρά έφαγα την ποσότητα που μου αναλογούσε κι έτσι κατα τις πέντε έκανα επιδρομή στην κουζίνα για το εναπομείναν σουβλάκι που έφαγα μετά τον χαρακτηριστικό ήχο του φούρνου μικροκυμάτων που τάραξε την ησυχία της νύχτας.

ασφάλεια

2008-12-29T22:14:00.003+02:00

Οκ....Δεν είχα νιώσει ποτέ αυτό που λέμε ασφάλεια. Το άντεξα. Προσπάθησα να χτίσω αυτό που τόσο ποθούσα. Αλλά η μετάβαση θέλει τον αναλογικό της χρόνο να μεστώσει για να νιώσεις αυτό που έχεις κάνει, εκεί που έχεις φτάσει.
Τώρα δεν με νοιάζουν και πολλά. Κοιτάω πίσω και θυμάμαι όλο αυτό τον ίλλιγγο που με τράβαγε στο γκρεμό και μοιάζει με εφιάλτης. Με κακό όνειρο που τέλειωσε. Ξύπνησα και είμαι ασφαλής στο κρεβάτι μου. Και μάλλον δε με νοιάζει πια τίποτα άλλο.

μια χαρα....

2008-12-16T00:01:00.002+02:00

Γιούπι, γιούπι, γιούπιιιιι! Έχω μειώσει κατά πολύ τις ώρες στο ίντερνετ. Μπαίνω μόνο για να μιλήσω μέσω msn για τα απαραίτητα, στη zougla για να ενημερωθώ, στο reader του παλιού μου λογαριασμού για να διαβάσω παλιούς καλούς co-bloggers κι εδώ κάθε αραιά και που για να γράψω καμιά μπούρδα να περάσει η ώρα.
Ξαναβρήκα την παλιά μου φόρμα κατα μεγάλο ποσοστό όσον αφορά την εμφάνισή μου, τη διάθεσή μου, και την έκφραση του προσώπου μου. Κάνω με περισσότερο σύστημα τις δουλειές μου κι έχω αρχίσει να εστιάζω σε πολλές λεπτομέρειες της ζωής μου που μπορεί να αφορούν από διακόσμηση σπιτιού έως κέφια των παιδιών.
Οκ....δεν μετανοιώνω που υπήρξα blog-freak, ίσως ήταν μια περίοδος που χρειαζόταν να το κάνω για πολλούς και διάφορους λόγους.
Τώρα τα βράδια έχουν τηλεορασούλα και ανάγνωση βιβλίων. Τα βιβλία που με εκφράζουν είναι για μένα η υπέρτατη τροφή για την ψυχή μου, η υπέρτατη αναψυχή μετά την θάλασσα και τις διακοπές.
Σήμερα δεν ξέρω πως(;), πάλι καταλήξαμε στο mall και πάλι κατεβήκαμε στο fnac για να εκστασιαστούμε άλλη μια φορά από όλα αυτά που μπορούν να εξιτάρουν το πνεύμα, τα μάτια και τα αυτιά μας.
Εγώ μαγνητίστηκα από τα ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΑ ΠΑΛΜΕΡ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ και χωρίς δεύτερη σκέψη το βούτηξα. Μάλιστα πρόλαβα σε ένα μικρό κενό μεταξύ φαγητού στις 8 η ώρα το βράδυ και τηγανίσματος λουκουμάδων στις 9, να διαβάσω σκόρπια σημεία και να πάρω μια πρόγευση.
Έτσι, είναι τρία τα βιβλία που ταυτόχρονα διαβάζω τώρα....
Το Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ, που ομολογώ με ξάφνιασε ευχάριστα, στην αρχή το πέρασα για μούφα....αλλά αποδείχθηκε καλό.
Μετά το 366 μέρες της Μαρίας Γεωργιάδου. Τι υπέροχη γραφή! Είναι καταπληκτική συγγραφέας, γράφει ανάλαφρα, σα χάδι, με λεπτότητα κι ευγένεια....δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοια γραφή. Τέτοιο ύφος! Δεν αγόρασα το βιβλίο γιατί είναι διάσημη και με τράβηξε η φωτό της στο εξώφυλλο. Αγόρασα το βιβλίο γιατί είχα λατρέψει τον ΕΚΠΤΩΤΟ ΑΓΓΕΛΟ που είχε γράψει η ίδια και είχε γίνει σήριαλ στην τηλεόραση.
Τρίτο βέβαια τα γράμματα του Σικελιανού.....

η γη της αλητείας...

2008-12-09T11:28:00.004+02:00

Ησυχία....σε μια άκρη της πόλης έξω από την Αθήνα που όμορφα καιγόταν μέχρι και λίγο πριν. Ένα σύνολο ατόμων, μια ανήμπορη κοινωνία, ένα κράτος παρωδία.
Δεν λυπάμαι...έχω λυπηθεί πολύ καιρό πριν....τα έχω ζήσει διάσπαρτα πολύ καιρό πριν.
Μας βανδάλισαν κάποτε το αυτικίνητο, γείτονας ήταν....οργισμένο νιάτο που δεν βρήκε να παρκάρει, μεθυσμένο κωλόφαρδο που γλίτωσε λίγο πριν από μπλόκο για αλκοτέστ.
Στα σχολεία αργότερα, δυο ομάδες διεφθαρμένων με την κάλυψη των βαθμών και της ικανότητας να παρουσιάζονται ως 'καλά παιδιά' γλείφοντας και 'δουλεύοντας' βαριεστημένους μεσήλικες καθηγητές...
Στις εκλογές...στην επιλογή καμιάς κυβέρνησης με αξιοκρατία ή μέριμνα. Κανείς δεν υποστήριξε τα απλά δικαιώματά μας. Ψήφισα για τις ορδές των επαρχιωτών που βολεύτηκαν στις δημόσιες υπηρεσίες με χαρτί δημοτικού.
Στήριξα με τον δικό μου οβολό τη ζημιά των χρημάτων που καταχράστηκε η παρέα του κυριούλη που έπεσε από το μπαλκόνι πέρυσι τέτοια εποχή περίπου.
Ο χοντρός παίζει playstation που λέει κι ο Μητσικώστας. Δεν έκανε τον κόπο να βγει να πει δυο κουβέντες. Του έκαναν ένεση αναισθησίας μου φαίνεται.
Αστυνομία αποτελούμενη από μη ρισκάροντες τον κώλο τους για οτιδήποτε από τη μια κι από θερμοκέφαλους πιστολάδες από την άλλη. Ύψος και βάθος....γκρεμός και ρέμα....ζενίθ και ναδίρ...άκρα, άκρα τεντωμένα.
Ήταν αναπόφευκτο αυτό λένε.
Μάλιστα...τη βουλή δεν την άγγιξαν πάντως. Έσπασαν κι έκαψαν τα μαγαζιά πολιτών που επιβιώνουν μόνοι τους και χρηματοδοτούν βρωμοπολιτικάντηδες και λαμόγια.
Θορυβηθήκατε? Κακώς!!! Απλά ζούσατε στην κοσμάρα σας....όλα αυτά υπήρχαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, καλά κρυμμένα και καμουφλαρισμένα. Ή και άλλες φορές ωμά φανερά και απροκάλυπτα.
Καλώς ήρθατε στη γη της αλητείας.

sexy μελομακάρονα

2008-12-05T00:50:00.002+02:00

Μου αρέσει το sex and the city. Τρώνε συνεχώς έξω σε όμορφα restaurants οι τέσσερις φιλεναδούλες κι έτσι λένε τα νέα τους μεταξύ κοκτέϊλ και κύριου πιάτου! Η Κάρι φοράει τέλεια ρούχα και ζει ρομαντικές στιγμές στο λιτό διαμέρισμά της. Το βράδυ πάντα καταθέτει τις ανησυχίες της και τα ερωτήματα στο apple laptop της.

Τέσπα...η Κάρι έχει δημιουργήσει μιμητές του ρόλου της. Πάμπολες κυρατσούλες που το βράδυ αργά, μετά από ένα ντους και δυο κεριά αρωματικά δίπλα τους, πίνοντας αργά το καλμαριστικό τους ρόφημα (από τσάϊ βουνού ως βαλεριάνα), γράφουν μαλακιούλες δίνοντας έμφαση και γκλαμουριά στην λίιιιιιγο μίζερη ζωούλα τους.

Καλη ώρα σαν εμένα τώρα. Χααααχαχαχαχαχαχα!!!!!

Λοιπόν....θέλω οπωσδήποτε να δω την παράσταση 'το θαύμα της Αν Σάλιβαν'. Και η μεγάλη μου θέλει να δει την ανταλλαγή. Άντε μπας και ξεκολήσω από το σπίτι, μπας και φτιαχτώ λιγουλάκι, μπας και εμπνευστώ να δω τη ζωή ωραία, με τον μοναδικά δικό μου χαζό τρόπο που βλέπω καμιά φορά τα πράγματα....χεχεχεχε!!!!

Ξημερώνει πέντε δεκέμβρη....κι εγώ η αρχικρυουλιάρα μέχρι πριν, αέριζα το σπίτι, βγήκα λίγο στο μπαλκόνι κι ένιωσα μια ήρεμη και ζεστή για την εποχή νύχτα και το κυριότερο;;;;;
Είμαι όλη μέρα λεπτά ντυμένη και χωρίς θέρμανση!
Συνήθως τέτοια εποχή με τις ανάλογες θερμοκρασίες, έτρωγα το νάμπακο για να ζεσταθώ, φόραγα τρεις σειρές ρούχα και είχα αναμένα τρία με τέσσερα είδη θέρμανσης. Καλοριφέρ, air conditions σε κάποιες φάσεις, λίγο τζάκι (ζημιά έκανε δαύτο παρά καλό) και μια kerosun για βοήθεια.

Άντε να με δω αύριο αν θα κατεφέρω να πάρω κάτι κουρτινούλες και να ανεβάσω τα στολίδια από την αποθήκη. Όσο για σήμερα, έκανα μια πρόοδο. Έφαγα το πρώτο μου μελομακάρονο. Μετά ακολούθησαν πολλά βέβαια, αλλά εκείνο το πρώτο ήταν που έκανε τη διαφορά....περαστικά μου!!!!

κάτι νύχτες...

2008-12-02T00:58:00.002+02:00

Ναι το είδα! Ήμουν έξω την κατάλληλη ώρα της νύχτας και πάνω στο μπλε βαθύ θόλο είδα το φεγγαράκι σα 'φέτα από πεπόνι' κι ένα αστέρι έντονο στο τελείωμα της μιας άκρης του...σαν μια φωτεινή μπίλια ένα πράμα, σαν τις παιδικές ζωγραφιές μου. Πάντα το φεγγάρι το σχεδίαζα σα φλούδα και στην άκρη του έβαζα ένα αστεράκι να έχει παρεούλα.
Πιο πάνω άλλη μια φωτεινή μπίλια, ένα λαμπερό αστέρι.
Ήταν υπέροχα!
Αρχίσαμε να λέμε ιστορίες για ufo....γελάσαμε λίγο κι ο καθένας απ' τους τρεις μας ένιωσε τυχερός που πέτυχε το θέαμα....χωρίς να αναρωτιόμαστε και πολύ τι το ξεχωριστό έχει ή τι συμβαίνει.
Πριν από λίγο που έκανα την καθημερινή μου ανάγνωση σε γνωστή ηλεκτρονική εφημερίδα, διάβασα άρθρο που αναφερόταν στο παραπάνω θέαμα με ανάλογες φωτογραφίες και λεζάντα που παρέπεμπε να κοιτάξουν οι έλληνες απόψε τον ουρανό, καθώς δίας και αφροδίτη σχηματίζουν τρίγωνο με το φεγγάρι...

υγ. προσπαθώ να ξεκολλήσω το νου μου από την ιστορία που διάβασα καθώς ήταν ιδιαίτερα όμορφη, με διάχυτα συναισθήματα που άγγιξαν ευαίσθητα σημεία. Είναι αξιοσημείωτη η ενέργεια και η δύναμη κάποιων λέξεων και εκφράσεων. Νιώθω ηλεκτρικές εκκενώσεις στο στομάχι και δέος. love is in the air...

the x blog

2008-11-26T21:05:00.002+02:00

Εγώ είχα ανάγκη να γράφω και να διαβάζω...άντε που και που να ανταλάσσω κανα σχόλιο. Πως έπεσα θύμα της μαλακίας μου για άλλη μια φορά δεν μπορώ να καταλάβω. Υποτίθεται πως εδώ είναι ενός είδους καταφύγιο. Τα καταφύγια είναι χώροι απομόνωσης και σκέψης ή αναψυχής. Είναι διαφορετικά από τα σπίτια μας και σε διαφορετικά σημεία από αυτά που ζούμε. Ζούμε κοντά σε λεωφορεία, αγορά, με πολύ κόσμο και φασαρία γύρω μας. Τα καταφύγια είναι σε δύσβατα σημεία, δυσπροσέγγιστα, σε παρθένα μέρη, με έλλειψη ανθρώπινης παρουσίας για πολύ καιρό.
Φαντάζομαι πως στο καταφύγιο όλα είναι ήρεμα, αφουγκράζεσαι τη φύση και τους ήχους της και κατ' επέκταση βρίσκεις τη γαλήνη, ακούς τη σκέψη σου και αναλύεις κάποια πράγματα που δεν έχεις συνειδητοποιήσει. Μια εσωτερική διεργασία θα έλεγα. Πολύ σημαντική και απαραίτητη. Πολλοί έχουν πει πως το blogging έχει λειτουργήσει ψυχοθεραπευτικά γι αυτούς. Δεν αρνούμαι εξάλλου πως κι εγώ εψαχνα κάτι να μαλακώσει την ψυχή μου όταν το άνοιξα. Κάτι σα να πω τον πόνο μου, να ακούσω μια γνώμη, να διαβάσω και σε άλλους ανάλογα πράγματα ώστε να ησυχάσω τον εαυτό μου πως δεν είμαι η μόνη που της έτυχε το ένα ή το άλλο...που ένιωσε έτσι ή αλλιώς!
Κι όλα just like that! Που να τρέχεις να τα λες τώρα σε ψυχαναλυτή, να σου φεύγουν κι ένα κάρο χρήματα! Άστο για αργότερα...άστο για όταν ζορίσει...
Και τσούκου-τσούκου, λίγο-λίγο, ήρθε κι έκατσε μια ορδή τρελών με απωθημένα στο κεφάλι μου. Κι εγώ πιο τρελή απ' όλους να κάθομαι να διαβάζω μέχρι και τις μαλακίες τους. Και να απαντώ θέλω δε θέλω. Τυπικούρα και εντάξει μέχρι αηδίας. Και γέμισε σκουπιδαριό το μυαλό μου. Και τους σκεφτόμουν όλους μέχρι και στην τουαλέτα....έλεος!!!!
Και να σου κλίκες και κουτσομπολιά, να σου εξαναγκασμοί τύπου 'ξεκαθάρισε τι εννοούσες' κλπ...πολύ που τους χέζω αλλά μια σύγχυση στη φέρνουν και δεν θά 'πρεπε.
Μυστήριοι τρελοί που η διαδικτυακή ζωή τους τούς έχει γίνει πιο απαραίτητη, ουσιαστική μέχρι σημείο εμμονής. Κι ό,τι μαλακία δεν κάνουν στην αληθινή ζωή γιατί δεν τους παίρνει...το ξερνάνε στα blogs.
Εγώ κράτησα στάση και χαρακτήρα που λέμε....μερικές φορές έκανα και την αμερικάνα κι όλα καλά. Δεν μπήκα στη διαδικασία να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας. Αλλά μόνο που τα είδα γύρω μου μού φτάνει. ΕΓΚΩΣΑΑΑΑΑ!!!!
Μιλάμε για το παλιό μου blog με τα πολλά σχόλια και links....τώρα υπάρχει μόνο σαν ανάμνηση μέσα στον σκληρό μου δίσκο....

τσάι και συμπάθεια

2008-11-25T23:11:00.003+02:00

Τελικά το σωστό και το λάθος είναι ρευστά και ακαθόριστα. Οι κανόνες για να αμφισβητούνται, τα πρέπει για να γεννούν επαναστάσεις και τα 'καλούπια' για να τρελαίνουν τους ανθρώπους.

Κάπου ανάμεσα υπάρχει η αγάπη. Αυτή η ανακατώστρα που κανει το σωστό λάθος και το λάθος σωστό, που διαμορφώνει δικούς της κανόνες και δεν μπαίνει σε καλούπια. Πετά ελεύθερη και πλανάται στον αέρα ομορφαίνοντας τα πάντα.

Νιώθω πως κάνω το σωστό όταν την έχω οδηγό μου. Μου δίνει δύναμη, μου ανοίγει τα μάτια.

Γιατί μικρούλα μου γίνεσαι τόσο κακιά όταν σ' έχω ανάγκη; Το μόνο που θέλω μερικές φορές που νιώθω ευάλλωτη είναι πέντε λεπτά προσοχής...τίποτ' άλλο!

Τώρα που σου το είπα ξέρω πως δε θα δω ξανά αυτό το σκληρό πρόσωπο στις δύσκολες στιγμές μου. Ξέρω πως θα προσπαθήσεις γιατί τα είπαμε και τα ξεκαθαρίσαμε. Τι θέλει η μια από την άλλη...

Αυτά ήταν χθες....

Σήμερα ευτυχώς ακυρώθηκε μια τυπική συνάντηση που είχα κανονίσει. Δεν ακυρώθηκε από μένα, αλλά ευτυχώς ακυρώθηκε! Είμαι πολύ χάλια και καλύτερα που έμεινα εδώ να ηρεμήσω και να αναρρώσω.

Συνεχίζεται....

όλα καλα................

2008-11-24T01:39:00.005+02:00

Ναι...ναι! Όλα καλά...κατάφερα μετά από πολύ καιρό και είδα δυο ταινιούλες παιδικές. Το wall-e και το kung fu panda. Το πρώτο πολύ ευφάνταστο, φουτουριστικό και ιδιαίτερα πρωτότυπο, το δε δεύτερο όμορφο...απλά όμορφο αν και κλασικότατη συνταγή.

Ένιωσα όμορφα, αλλά το σηματικότερο είναι πως συγκεντρώθηκα. Τώρα τελευταία δύσκολα συγκεντρώνομαι για να παρακολουθήσω ταινία. Πολύ dirt έχει μαζευτεί στο μυαλό μου. Κάτι δευτερόλεπτα που καταφέρνω να 'ξεσκονίσω' τα ράφια του μυαλού μου, κύματα ευφορίας με τη μορφή ελαφρών μουδιασμάτων 'τρέχουν' στο κορμί μου...κι όλα καλά...όλα καλά έστω για λίγο!

Η δυο πασμίνες μου, η κρεμ και η πράσινη με κράτησαν ζεστή όλη την εβδομάδα που ελαφρά ο αέρας πάγωνε προχωρώντας προς το χειμώνα.

Το βορεινό παγωμένο κομμάτι του σπιτιού που επιβαρύνεται από τις τρύπες των εξαερισμών, τώρα απέκτησε 'κουρτίνα' θερμότητας που ισσορροπεί τη θερμοκρασία σε όλο το σπίτι και την κρατά σταθερή.

Άρα...αν τα κύματα ευφορίας που κυλούν στο κορμί μου γίνουν συχνότερα και η 'κουρτίνα' θερμότητας συνεχίζει να λειτουργεί καλά και τις πιο κρύες νύχτες που αναμένονται, να ελπίζω...να ελπίζω πως είμαι σε καλό δρόμο!

Βιντεάκια από συναυλίες στο μέγαρο, κάποια ενημέρωση ειδήσεων από ηλεκτρονική εφημερίδα, αέναη προσπάθεια να γίνω καλή, όσο καλύτερη μπορώ στον πιο σημαντικό μου ρόλο, ήταν κάποια από τα πράγματα που ασχολήθηκα τις τελευταίες ώρες. Όχι πολλά αλλά όχι κι ανύπαρκτα όπως νόμιζα.............................

αρχείο....

2008-11-11T11:10:00.001+02:00

Είναι απίστευτο πόσα πράγματα μένουν στην άκρη με την εξέλιξη της τεχνολογίας. Πόσο λατρεύω την τεχνολογία! Αλλά στενοχωριέμαι να βλέπω μεγάλα αρχεία ή συλλογές να παραγκωνίζονται ή να πρέπει να μετατραπούν για να διασωθούν και να χρησιμοποιηθούν.Στο παλιό μου σπίτι περιμένουν ακόμη το 'τρένο' κάμποσες κούτες γεμάτες με δίσκους βινυλίου σε πολύ καλή κατάσταση, χωρίς πολλά 'χρατς' και με καλοδιατηρημένες τις θήκες τους. Τώρα συνειδητοποιώ πως αυτές οι κούτες αποτελούν το μοναδικό σημείο αναφοράς της εφηβείας μου. Χμμμ! Όχι το μοναδικό...θυμήθηκα και τα βιβλία μου.Όμορφοι δίσκοι με καλή μουσική...αλλά its over!Θα ήθελα λίγο χρόνο που να συμπίπτει με δική μου σωματική αντοχή και φαντασία, ώστε να δημιουργήσω μια μουσειακή γωνιά στο σπίτι μου.Καλό θα ήταν να τα τοποθετήσω κάπου.Κι άλλες κούτες περιμένουν εκεί το τρένο. Ταινίες VHS. Πολύ καλές ταινίες της δεκαετίας 85 'εως 95, άλλες αγορασμένες κι άλλες κοπιαρισμένες απ' αυτές που νοικιάζαμε από τα video clubs. Οι κόπιες στην πλειονότητά τους είναι παιδικές.Ένα μεγάλο αρχείο με 20 περίπου τρίωρες VHS κασέτες που περιέχουν home videos είναι ήδη στο κάτω μέρος της βιβλιοθήκης του σαλονιού αλλά σύντομα πρέπει να μετατραπούν με το ειδικό πρόγραμμα σε dvd, αν θέλω να υπάρχουν και να τις βλέπω για τα επόμενα χρόνια.Όλο αυτό σήμερα το σκέφτηκα, ξεκινώντας από τις φωτογραφίες....άσχετο που τώρα είναι στο τέλος της λίστας.Περίπου 8 χρόνια τώρα χρησιμοποιούμε υπολογιστές όλοι μας και κατ' επέκταση ψηφιακές φωτογραφίες.Οκτώ χρόνων φωτογραφίες τις βλέπουμε, τις χρησιμοποιούμε, τις έχουμε φρέσκιες λόγω που βρίσκονται στα αρχεία του υπολογιστή.Τι γίνεται με τα 25 τουλάχιστον photo albums όμως; Εκτός του ότι μέχρι πρόσφατα ήταν καταχωνιασμένα και μη προσβάσιμα σε κάποιο σημείο της ντουλάπας, έχουμε πάψει να θυμόμαστε τι περιέχουν. Κι εκεί υπάρχει η ζωή των παιδιών από τη γέννηση ως την προ-εφηβεία τους περίπου. Είναι πολλές φωτογραφίες από εκδηλώσεις, ταξίδια, όμορφες στιγμές που ίσως έχουν ξεχάσει ή θυμούνται αμυδρά και θα πρέπει σύντομα να ξαναδυναμώσουν στο μυαλό τους.Θα είναι καλό πιστεύω...Κάποτε θα τις χρειαστούμε όλες αυτές τις φωτογραφίες σε τρία αντίτυπα...οπότε σκέφτηκα πως καλύτερα θα ήταν κάθε μια απ' αυτές να σκαναριστεί και να φυλαχθεί ως jpg αρχείο.Μετά είναι απλά τα πράγματα...ανοίγει σαν αρχείο 10 φορές την ημέρα και μεταφέρεται 'για πλάκα' με χίλιους τρόπους όπου θες.Αλλά μέχρι τότε ας ψάξουμε για το χρόνο και την υπομονή που θα πρέπει να έχουμε για να βγάλουμε μια-μια τι φωτογραφίες μας προσεκτικά από το πρώτο ως το εικοστό πέμπτο album.Για δες! Κι ό,τι παραπονιόμουν πως δεν έχω τι να κανω...

flowers in the window

2008-10-30T21:41:00.005+02:00

Η Γ.... μου με θεωρεί μελαγχολική και λίγο απαισιόδοξη! Ναι, ίσως είμαι έτσι, τώρα που πλησιάζει τα 18 αλλά δεν μπορεί να μη θυμάται πως ήμουν παλιότερα.
Ήμουν πολύ αισιόδοξη και χαρούμενη ό,τι κι αν συνέβαινε, βέβαια έχοντας πολλά νεύρα και υπήρχε συγκεκριμένος λόγος γι' αυτό. Τα αρνητικά όμως, όπως λένε, αφήνουν πιο έντονα τη στάμπα τους...
Σιγά-σιγά η κούραση, η κατήφεια από διάφορα σκαμπανεβάσματα με έφτιαξαν κάποια που δεν αναγνωρίζω. Συνάμα όμως βλέπω κι άλλες μου πλευρές. Τι ήμουν, τι είμαι και που βρίσκεται ο πραγματικός μου εαυτός αλήθεια?
Ελπίζω κάπου ανάμεσα και πολύ ιδανικά...

Θέλω τα καλύτερα, θέλω χαρά, θέλω τα πράγματα στη θέση τους : ))))

When I first held you I was cold
A melting snowman I was told
But there was no-one there to hold
Before I swore that I would be alone forever more

Wow, look at you now
Flowers in the window
Its such a lovely day
And Im glad that you feel the same
cos to stand up Im in the crowd
You are one in a million
And I love you so lets watch the flowers grow

There is no reason to feel bad
But there are many seasons to feel glad, sad, mad
Its just a bunch of feelings that we have to hold
But I am here to help you with the load

Wow, look at you now
Flowers in the window
Its such a lovely day
And Im glad that you feel the same
cos to stand up Im in the crowd
You are one in a million
And I love you so lets watch the flowers grow

So now were heer and now is fine
So far away from there
And there is time, time, time
To plant new seeds and watch them grow
So therell be flowers in the window when we go

Wow, look at you now
Flowers in the window
Its such a lovely day
And Im glad that you feel the same
cos to stand up Im in the crowd
You are one in a million
And I love you so lets watch the flowers grow

Wow, look at you now
Flowers in the window
Its such a lovely day
And Im glad that you feel the same
cos to stand up Im in the crowd
You are one in a million
And I love you so lets watch the flowers grow

Lets watch the flowers grow

the boy in the plastic bubble

2008-10-29T12:15:00.007+02:00

'Ενα μικρό δώρο μετά τα μεσάνυχτα!

Προσπαθώντας να γλαρώσω μπροστά στην τηλεόραση και κάνοντας zapping, έπεσα πάνω σε ένα μικρό κανάλι που έπαιζε μια παλιά ταινία. Μιλάμε για 70s!

Κάτι μου διέγειρε την προσοχή, σπάνιο για ταινία εκείνης της περιόδου και σε λίγο διαπίστωσα πως πρόκειται για κάποια που είχα ακούσει στα δέκα μου και είχα εντυπωσιαστεί.

Πάντα ήθελα να τη δω αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία καθώς τότε δεν πήγαινα σινεμά και η τηλεόραση έπαιζε ακόμη ασπρόμαυρες 20αετίας. Όταν ήρθε η ώρα να πληρώσουν στην μονοπωλούμενη κρατική κατιτίς παραπάνω για πιο καινούριες ταινίες, η σειρά αυτών των ταινιών είχε περάσει και μάλλον δεν τις πήραν χαμπάρι....

Ο Γιώργος, ένας ήρεμος, όμορφος νέος με ώριμη εμφάνιση, όταν άκουσε πως μου αρέσουν οι bee gees και το album τους για to saturday night fever, σκέφτηκε αμέσως τον john travolta και το χαμό που γινόταν εκείνη την εποχή γύρω από το ονομά του.

Ελληνο-αμερικάνος, με έμφυτη ευγένεια και μια γλυκύτητα προερχόμενη από την ψυχική ευαισθησία του, χάθηκε για λίγο στις σκέψεις του, μάλλον προσπέρασε τα εμπορικά, χορευτικά films του travolta και παρασυρμένος από τις δικές του εσωτερικές αναζητήσεις κι ανησυχίες θυμήθηκε το film του ηθοποιού που τον είχε συγκινήσει και προβληματίσει.

THE BOY IN THE PLASTIC BUBBLE...

Θυμάμαι τη λέξη bubble που είχε χρησιμοποιήσει ο Γιώργος...

Ξεκίνησε να αφηγείται την ταινία με ερώτηση: Έχεις δει μήπως την ταινία που ο travolta ήταν ένα αγόρι που ζούσε προφυλαγμένο μέσα σε ένα bubble?

Τσσσσσ!!!!

Αδιαφορία γύρω...δυστυχώς κανείς δεν κατάλαβε πως πρόκειται για κάτι βαθύτερο που θα ήταν όμορφο να μας ανέπτυσσε, ίσως να ήθελε να βγάλει κάτι κι από μέσα του.

Εμένα μου καρφώθηκε στο μυαλό η εικόνα του travolta στο bubble, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν το 'παίδεψα' παραπάνω...απλά σαν παιδάκι που μέχρι πολύ πρόσφατα του έλεγαν παραμύθια, ρώτησα αυτό που τόσο εύλογα κι αβίαστα βγαίνει από τα παιδικά μυαλουδάκια: Και? Τι έγινε? Πώς τελείωσε η ιστορία?

'Κάποια στιγμή βγήκε απο το bubble'....απάντησε.

Ήταν από τα πιο όμορφα film που είδα τελευταία...

άστοχη

2008-10-28T22:21:00.004+02:00

Ποτέ δεν πετυχαίνω τους στόχους μου. Όχι τους στόχους-επιτεύγματα τόσο, όσο τους στόχους-σημεία. Το βοτσαλάκι στη θάλασσα θα πάει αλλού γι' αλλού, τα κλειδιά που θα πετάξω από το μπαλκόνι θα φιλήσουν το πεζοδρόμιο ή το γρασίδι του κήπου παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες του ανθρώπου που κεντράρει από κάτω εναγωνίως, το χαρτάκι θα πέσει σίγουρα έξω από το καλάθι και το βελάκι θα πέσει σε όλα τα σημεία του τοίχου, στην καλύτερη περίπτωση στα έξω-έξω ομόκεντρα κυκλάκια.
Η ανικανότητά μου επαληθεύτηκε άλλη μια φορά ένα βράδυ του καλοκαιριού που πέρασε, σε ένα συνοικιακό κινηματογράφο που ήταν τίγκα στον κόσμο, σάββατο βλέπεις και πρώτες μέρες προβολής του mamma mia!
Αχχχχχ!!!!
Τι να σας κάνω μικρούλες μου που μεγαλώσατε και μυαλό δε βάλατε....μόλις τέλειωσε το διάλειμμα, έσβησαν τα φώτα, όλοι σώπασαν και η οθόνη άναψε ξανά, μου πιάσατε καβγά ανυποχώρητο...σκυλοκαβγά μεγάλο!
Κι εγώ ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Είχε και φεγγάρι και ήμουν κάπως...'κάπως'.
Και το μπουκάλι με το νερό στα χέρια μου με γαργαλούσε, κι έμοιαζε βελάκι, βότσαλο κλπ...και ήθελα να το ρίξω ανάμεσά σας μπας και σταματήσει τη φασαρία....εγώ δεν τα κατάφερα βλέπεις με τις λοξές ματιές, τα σσσσσ!!!! κλπ.
Λίγο νερό...λίγες σταγόνες ανάμεσά σας μπας και σας αποσπάσουν την προσοχή από την εγωιστική φασαρία σας που άρχιζε να ενοχλεί τους γύρω...
Κι άστοχη όπως πάντα, οι λίγες σταγόνες παρέσυραν όλο το νερό του μπουκαλακίου πάνω σε σένα μικρό μου μόνο, Σε σένα που ήσουν δίπλα μου κι έγινες 'λούτσα'.
Συγνώμη που αναγκάστηκες σαν παπί βρεγμένο να παρακολουθήσεις το δεύτερο μέρος μιας μέτριας ταινίας σε έναν σχεδόν άθλιο συνοικιακό κινηματογράφο.
Το παραδέχομαι....παρόλες τις προσπάθειές μου. ΕΙΜΑΙ ΑΣΤΟΧΗ!!!